αυτή καθ’ εαυτή η επιστημονική συμπερασματολογία στη λογική αλληλουχία παρατήρησης και πειράματος, ποτέ δεν μπορεί να «απολυτοποιεί» το λογικό υπόβαθρό της. Μια τέτοια απολυτοποίηση οδηγεί την επιστημονική έρευνα στην αυτοαναίρεσή της. Απολυτοποιούμενη, παύει να είναι αγνή αναζήτηση της γνώσης. Σε αυτή την παραλογική παγίδα πέφτουν αρκετοί επιστήμονες χωρίς ηθική και υπερβατική θεμελίωση των γνωστικών συνιστωσών της σκέψης τους. 

Η επιστημονική γνώση καταργεί τη ίδια τη λογική αφετηρία της όταν αυτοαναγορεύεται από χειριστής της σε «υπέρτατη αλήθεια». Όταν εκβιάζει, τρόπον τινά, την έννοια της λογικής να υπαχθεί στην αυθαίρετη ιδεολογία του επιστήμονα. Γιατί κάθε αυθαίρετη χρήση της επιστημονικής εμπειρίας παύει να είναι αυτόνομη γνώση. Παραθεωρείται και μεταστοιχειώνεται σε ιδεολογία. Η επιστήμη, όμως, δεν ιδεολογικοποιείται. Μόνο υφίσταται για να παρατηρεί, να πειραματίζεται, να εξάγει αναιρέσιμα συμπεράσματα. Η λογική δομή της από μόνη της αποτρέπει πάσης φύσεως παρατηρήσεις της και καταχρήσεις της. Η επιστημονική γνώση έχει το δικαίωμα να ερευνά το Υπέρλογο. Δεν πρέπει, όμως, να έχει την αξίωση να διατείνεται δια εκπροσώπων της ότι έχει εξασφαλίσει προσπέλαση στο Υπέρλογο. Όπως είναι αυθαίρετη η ψευδό-επιστημονική «κρίση» ότι δεν υπάρχει Υπέρλογο, επειδή η ατελής ανθρώπινη λογική, έστω και στην επιστημονική διάστασή της, αδυνατεί ακόμη και να το ψαύσει.


Η σαφής και έγκυρη επιστημονική γνώση, η φερέγγυα επιστημονική έρευνα υπό την εργαστηριακή και πειραματική, αλλά πάντοτε εμπειρική, μορφή της παραδέχεται το Άγνωστο και αναγνωρίζει την αδυναμία της να εισδύσει στο Υπερβατικό. Ο αναγνωρισμένου κύρους θετικός επιστήμονας μεριμνά για την ουμανιστική διοχέτευση της γνώσης. Ο εγωκεντρικός επιστήμονας, ας προέρχεται από τις θετικές επιστήμες, αντικαθιστά το εργαστήριο με το υπέρ-μεγεθυμένο εγώ του. Επομένως δεν μπορεί να γίνεται πνευματικός και κοινωνικός ηγέτης, ούτε να θεωρείται πνευματικός καθοδηγητής. Ο επιστήμονας, όταν ομολογεί την αδυναμία του να προσεγγίσει το Υπερβατικό, είναι συγχρόνως και δυναμικός εσωτερικός φιλόσοφος. Αρχίζει να ανακαλύπτει μυστικούς πνευματικούς δρόμους εσωτερικής υπαρξιακής αναζήτησης, που υπερβαίνουν την απλή επιστημονική λογική. Αρχίζει έτσι να μυείται στην Υπέρ-επιστημονική Λογική.


Η Υπέρ-επιστημονική Λογική είναι το Κέλευσμα του Αόρατου, αλλά ενίοτε θαυμαστού, Πνευματικού Κόσμου να υπερβούμε τη συμβατικότητα των λογικών αυτοπεριορισμών μας. Με την Υπέρ-επιστημονική Λογική διανοίγονται οι Μυστικές Πύλες του Άγνωστου. Μας δίνεται η ευκαιρία να βρούμε αρχικά τον μυστικό εαυτό μας, και μετά να γίνουμε πνευματικοί ανιχνευτές του επιστημονικά και λογικά Απρόσιτου. Όταν υπερπηδούμε την εγωιστική λογική μας, τότε το ίδιο το Υπέρλογο μας προσκαλεί στο σαγηνευτικό μαγικό κόσμο του. Η Υπέρ-επιστημονική Λογική έχει τους Διδασκάλους της, τις Απόκρυφες Συντεταγμένες της, τις Ειδικές Έρευνές της. Είναι Λογική, γιατί δεν καταργεί τη συμβατική λογική αλλά προχωρεί στον υπερκερασμό της, χάριν της ανέλιξης του ανθρώπινου πνεύματος στις ύπατες σφαίρες της κοσμικής τροχιάς. Στον υπερκερασμό της προς όφελος της ένωσης του μακροκοσμικού μυστηρίου με την μικροκοσμική υπέρ-εμπειρική πραγματικότητα.