αποφάσισε να δράσει για μια ακόμη φορά και να στείλει στους ανθρώπους το θεοσοφικό μήνυμα της Παγκόσμιας Αδελφοσύνης, τονίζοντας συγχρόνως την επιτακτική ανάγκη της αλλαγής δια της πνευματικής αναγεννήσεως του ανθρώπου. Η Ημέρα του Λευκού Λωτού εορτάζεται για να μας υπενθυμίσει ότι το εντός ημών ιερόν άνθος του, η εν ημίν δηλαδή θεία υπόσταση, βρίσκεται βυθισμένη στη λάσπη της υλιστικότητας. Που σημαίνει ότι το άνθος, στο οποίο περικλείεται η σωτηρία του ανθρώπου, υπάρχει μέσα μας δυνάμει σαν σπόρος φυλακισμένος από την υλική προσωπικότητα, από την εγωκεντρική οντότητα. Τα δε πέταλά του είναι κλειστά.

Όπως αναφέρεται στη Μπαγκαβάτ Γκιτά, το αθάνατο ενσαρκωμένο εαυτό, που αποτελεί ένα πολλοστημόριο του ιδίου του Θεού, έχει εγκλειστεί σε ένα ατομικό ψυχοσωματικό οργανισμό και συνεχώς γεννιέται και πεθαίνει. Η δε σωτηρία συνίσταται στην αποσύνδεση της αιώνιας μονάδας από την καθαρά υλική προσωπικότητα, στην οποία είναι τώρα προσδεμένη. Το λυτρωτικό αυτό μήνυμα περικλείεται στη συμβολική περιγραφή της εξόδου του ιερού άνθους του λωτού, από την λάσπη της υλιστιστικότητας στον καθαρό αέρα μέσω της πνευματικότητας, δια του σταδιακού ανοίγματος των πετάλων του. Προς επίτευξη του υπεράνθρωπου αυτού εγχειρήματος απαιτείται, όπως ο Πλάτων, η πτεροφυΐα της ψυχής, έργο θεόπνευστο που αντιστοιχεί στο άνοιγμα από το χέρι του Θεού των κέντρων της ψυχής ή τσάκρας, όπως λέγονται και τα πέταλα του λωτού. Πρόκειται για μια μυητική διαδικασία δια της οποίας, όπως λέγει η Άννη Μπέζαντ, διευρύνεται η συνείδηση του ανθρώπου και αυξάνεται η αντιληπτική του ικανότητα.

Μεταφορικά η εικόνα αυτή απευθύνεται υπό μορφή διδασκαλίας προς την αδρανούσα ανθρώπινη ψυχή, την καλεί να εξέλθει από την πυκνή καταχνιά της πλάνης και να ανυψωθεί προς το απαστράπτον φως της Αληθείας. Την καλεί όπως ο Βούδας τα τέκνα του, να εγκαταλείψουν το καιόμενο σπίτι στο οποίο είναι εγκλωβισμένα και να μεταβούν στην ιδανική κατάσταση της Νιρβάνα και της μακαριότητας. Να φύγουν, δηλαδή, νοερώς από τον τριπλό αυτό κόσμο που φλέγεται από τα πάθη και τις επιθυμίες, και να αναζητήσουν ασφαλές καταφύγιο σε μια διαφορετική διάσταση που είναι πέρα από το χώρο και το χρόνο, στο επίπεδο της άχρονης αιωνιότητας. Κατά τον ίδιο τρόπο ο Διόνυσος, ο ουράνιος εκπαιδευτής της ελληνικής μυθολογίας, αφύπνιζε την ψυχή από την στυγία νάρκη και την βοηθούσε να μεταφερθεί από τη γη στον ουρανό, στην αληθινή δηλαδή κατοικία της μέσα από μια καθαρτήρια διαδικασία. Να μεταπηδήσει, με άλλους λόγους, από την κατάσταση του ηθικού θανάτου εις εκείνον της αιωνίου ζωής.

Είναι θεμιτό και απαραίτητο να φροντίζουμε για τη συντήρηση και διατήρηση της Θεοσοφικής Εταιρείας. Χωρίς όμως την αναζήτηση του θεοσοφικού ιδεώδους, που συμβολίζεται από το άνθος του λωτού, απλώς και μόνο η ύπαρξη ενός οργανισμού έχε πολύ μικρή σημασία. Θα έλεγα μηδαμινή αξία. Όπως λέγει και η Ε.Π.Μπλαβάτσκυ, «χωρίς Θεοσοφία, η Θ.Ε. αποτελεί ένα νεκρό σώμα». Προέχει παντός άλλου το θεοσοφικό έργο, που σημαίνει, όπως τονίζει η Άννη Μπέζαντ, να ζούμε τη Θεοσοφία όχι μόνο μέσα στην Θ.Ε. αλλά και έξω στην καθημερινή μας ζωή. Ένα μέλος, εισερχόμενο στην Θ.Ε., θα πρέπει να γνωρίζει ότι δεσμεύεται να προσπαθεί συνεχώς και να αγωνίζεται για την εκπλήρωση των τριών σκοπών της. Οι σκοποί αυτοί δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν, αν δεν φροντίζουμε να καλλιεργούμε μέσα μας το ιερό άνθος του λωτού, κάτι που θα πρέπει να το αναγάγουμε σε έργο ζωής.

Εάν αγνοήσουμε την εσωτερική αυτή πλευρά και περιοριστούμε μόνο στην εξωτερική, είναι σαν να φροντίζουμε για το ένδυμα και να αδιαφορούμε για το σώμα. Εάν το ιερό άνθος ανθίσει μέσα μας, είναι το μόνο θαυματουργό στοιχείο που μπορεί να μας μεταφέρει από την κατάσταση της απραξίας και της μετριότητας, στην οποία είμαστε σήμερα, σε εκείνη της ολοκλήρωσης και της δημιουργικής δράσης. Να μας ανεβάσει από το χαμηλό επίπεδο της υλιστικότητας στις κορυφές της πνευματικότητας. Να μας βγάλει από το χώρο της δουλείας και της διανοητικής οκνηρίας, και να μας οδηγήσει στη Γη της Επαγγελίας και της ελευθερίας. Η εσωτερική αυτή απελευθέρωση αντιστοιχεί στη σωτηρία του ανθρώπου και είναι ο κύριος σκοπός της εμφανίσεως των Μεγάλων Εκπαιδευτών επί της γης.

Δεν ήταν λίγα, κατά το παρελθόν, τα στελέχη της Θ.Ε. που δεν είχαν δώσει τη δέουσα σημασία και προσοχή, στο ρόλο που διαδραματίζει στους κόλπους της η βαθύτερη έννοια της Αδελφότητας. Ένας από αυτούς αναφέρεται πως ήταν ο Α.Π.Σίννετ, προς τον οποίο απευθυνόμενοι οι Διδάσκαλοι της Σοφίας επεσήμαναν τα εξής: «Στις μέχρι τώρα συζητήσεις σας, προσπαθείτε συνεχώς να υποβιβάσετε της ιδέα της Παγκόσμιας Αδελφότητας, αμφισβητώντας τη χρησιμότητά της και προτείνοντας το μετασχηματισμό της Θ.Ε. επί της αρχής ενός κολεγίου για την ειδική μελέτη του αποκρυφισμού. Αυτό, σεβαστέ και αξιότιμε φίλε, δεν θα γίνει ποτέ» (Επιστολές των Διδασκάλων, σελ. 8).

Υπάρχει, εν προκειμένω, μια σαφής δήλωση ότι η πρωταρχική ιδέα των εσωτερικών ιδρυτών ήταν η δημιουργία πυρήνα Παγκόσμιας Αδελφότητας, και όχι μια καθαρά διανοητική μελέτη της απόκρυφης υπερφυσικής πλευράς. Αυτό σημαίνει ότι προέχει προ πάσης άλλης ασχολίας, το έργο της δημιουργίας αυτού του πυρήνα, που αποτελεί το θεμέλιο επί του οποίου θα μπορέσει να στηριχθεί η περαιτέρω έρευνα και μελέτη των υπόλοιπων σκοπών της. Η Ε.Π.Μπλαβάτσκυ, εξάλλου, σε μια επιστολή της και πάλι προς τον Α.Π.Σίννετ, υπενθυμίζει τα εξής: «Δεν μπορεί να έχεις ξεχάσει όσα σου έχω πει κατ’ επανάληψη στη Σίμλα και όσα ο Διδάσκαλος Κ.Χ. έχει γράψει σε εσένα τον ίδιο. Δηλαδή ότι η Θ.Ε. είναι πάνω από όλα μια Παγκόσμια Αδελφότητα. Όχι μια εταιρεία για φαινόμενα και αποκρυφισμό. (Επιστολή Διδασκάλου Κ.Χ. αρ, 138). Θα πρέπει να γνωρίζετε ότι η Θ.Ε. έχει καθήκον να οδηγήσει στην πνευματική αφύπνιση και όχι να καταφεύγει στις ψυχικές  μανίες, που δεν είναι άλλο παρά μια άλλη μορφή υλισμού».

Αλλά και η Άννη Μπέζαντ, ένα από τα κορυφαία και μακροβιότερα ηγετικά στελέχη της Θ.Ε., έσωσε ευθύς εξαρχής, μόλις ανέλαβε την προεδρία της Θ.Ε., το στίγμα της γραμμής της εταιρείας με την εξής φράση: «Προσερχόμαστε στη Θ.Ε. όχι για να αποκτήσουμε γνώσεις και υπερβατικές εμπειρίες αλλά για να οικοδομήσουμε χαρακτήρα». Το θεοσοφικό αυτό μήνυμα είναι και σήμερα επίκαιρο όσο ποτέ. Θα έλεγα ότι είναι διαχρονικό. Οι εφήμερες αξίες στις οποίες έχει προσκολληθεί ο άνθρωπος από την εποχή των πρωτοπλάστων, έχουν οδηγήσει την ανθρωπότητα στο σημερινό τραγικό αδιέξοδο, στην απάνθρωπη σύγκρουση και στους αλλεπάλληλους εφιαλτικούς πολέμους. Μόνη διέξοδος από αυτό το λαβύρινθο, όπως μας επισημαίνουν όλα τα μεγάλα όντα, είναι η αναζήτηση της αιώνιας αξίας. Τη δυνατότητα αυτή μας τη δίνει η θεοσοφική φλόγα.

Καθήκον του αληθινού θεόσοφου είναι να ανταποκριθεί στο κάλεσμα των Θείων Όντων και να γίνει ένας ταπεινός εργάτης του πνεύματος. Εάν το επιτύχει αυτό, θα κατορθώσει να αλλάξει την κατάσταση μέσα του και κατ’ επέκταση στην κοινωνία, δημιουργώντας πιο ανθρώπινες σχέσεις, χωρίς μίσος και εχθρότητες, χωρίς συγκρούσεις και αντιδικίες. Με τον τρόπο αυτό θα μπορέσει ίσως να δαμάσει το αδελφοκτόνο θηρίο που έχει μέσα του, που δεν είναι άλλο από τον ατομικό εαυτό, από τη χωριστή και καταστρεπτική εγωκεντρικότητα. Ένα έργο που, όπως επισημαίνει ο Κρισναμούρτι, είναι εξαιρετικά δύσκολο και επίπονο, πλην όμως λυτρωτικό. Ας μη λησμονούμε την αρχαία ρήση ότι:

«Τα καλά κόποις κτώνται»