έχουν παραλείψει το όνομα του Θεού από το κείμενο του Συντάγματος, επειδή – είπαν οι Πατέρες της Πολιτείας – κάποια ημέρα αυτό θα πρόσφερε την ευκαιρία για μια Κρατική θρησκεία. Με το Σύνταγμα αυτό ήθελαν να παρέχουν απόλυτη ισότητα σε όλες τις θρησκείες, έτσι ώστε όλες να στηρίζουν την Πολιτεία και όλες, με τη σειρά τους, να προστατεύονται από αυτήν.»

Η Θεοσοφική Εταιρεία ιδρύθηκε ακολουθώντας αυτό το υπέροχο πρότυπο Κάθε τμήμα, καθώς και κάθε μέλος της, έχει το δικαίωμα να ακολουθεί τη θρησκεία ή την πίστη που προτιμά, να μελετά την επιστήμη ή την φιλοσοφία της επιλογής του, αρκεί να παραμένουν όλοι δεμένοι με δεσμούς αλληλεγγύης και αδελφοσύνης. Η Εταιρεία μας μπορεί κάλλιστα να αποκληθεί «Πολιτεία της Συνείδησης».
Κάθε μέλος της Θ.Ε. είναι ελεύθερο να εντρυφήσει σε εκείνη την έρευνα που το ικανοποιεί περισσότερο από κάθε άλλη. Ωστόσο, θα πρέπει να υπάρχει σοβαρός λόγος γι’ αυτή την αναζήτησή του, πράγμα που σημαίνει ότι κάθε μέλος οφείλει να εκτελεί το δικό του μερίδιο εργασίας, μικρότερο ή μεγαλύτερο, μέσω νοητικής ή άλλου είδους προσπάθειας για το καλό του συνόλου. Αν δεν εργάζεται για τους άλλους, δεν μπορεί να είναι θεόσοφος. Όλοι εμείς οφείλουμε να εργαζόμαστε για την απελευθέρωση της ανθρώπινης σκέψης, για την εξάλειψη των εγωιστικών και αιρετικών δεισιδαιμονιών, και για την ανακάλυψη των αληθειών που εμπίπτουν στην εμβέλεια του ανθρώπινου νοητικού. 

Εμπρός μας απλώνονται όλες οι ένδοξες δυνατότητες του μέλλοντος. Επαναλαμβάνω ότι έφθασε η ώρα της μεγάλης περιοδικής επιστροφής και ανύψωσης του κύματος του μυστικισμού στην Ευρώπη. Από όλες τις πλευρές περιβαλλόμαστε από τον ωκεανό της κοσμικής επιστήμης – της επιστήμης της αιώνιας ζωής –, που μεταφέρει στα ύδατά της τους θαμμένους και από παλιά λησμονημένους θησαυρούς ανθρώπινων γενεών που δεν υπάρχουν πια. Είναι θησαυροί που παραμένουν άγνωστοι στις σύγχρονες εκπολιτισμένες φυλές μας. Το πανίσχυρο κύμα ανυψώνεται μέσα από την υποθαλάσσια άβυσσο, από τα βάθη εκείνα όπου οι προκατακλυσμιαίοι Γίγαντες – οι ημίθεοι – απέκρυψαν την τέχνη και την μάθηση, σχεδόν προτού ακόμη ολοκληρωθεί η δημιουργία των θνητών. Αυτό το κύμα κτυπά το πρόσωπό μας μουρμουρίζοντας: «Εκείνο που ήταν, ακόμη είναι. Εκείνα που λησμονήθηκαν, θαμμένα για αιώνες στα βάθη των γεωλογικών στρωμάτων της Ιουρασικής περιόδου, μπορούν και πάλι να αναδυθούν στην επιφάνεια. Προετοιμαστείτε.»

Ευτυχείς όσοι κατανοούν τη γλώσσα των στοιχείων αλλά πού βρίσκονται οι επικεφαλείς, εκείνοι για τους οποίους η λέξη «στοιχείο» δεν έχει άλλη ερμηνεία εκτός από αυτήν που της προσδίδει η υλιστική Φυσική και η Χημεία; Θα τους μεταφέρουν τα μεγάλα ύδατα σε οικείες παραλίες όταν η παλίρροια σαρώσει τις ακτές και τους ρίξει κάτω; Θα ανυψωθούν στην κορυφή ενός νέου Αραράτ, σε ύψη όπου το φως και ο ήλιος είναι σημεία ασφαλή να σταθεί κανείς ή θα καταρριφθούν σε μια απύθμενη άβυσσο που θα τους φυλακίσει, αν τυχόν προσπαθήσουν να πολεμήσουν τα ακαταμάχητα κύματα ενός νέου στοιχείου; Είναι ανώφελο να επαφίεται κανείς στην τύχη και να περιμένει αδιάφορα, αν όχι εντελώς ανόητα, την επερχόμενη διανοητική και ψυχική κρίση, λέγοντας στον εαυτό του ότι στη χειρότερη περίπτωση είναι απόλυτα φυσιολογικό να μας μεταφέρει η παλίρροια στην ακτή. Διότι το πιθανότερο είναι να μεταφέρει απλώς ένα πτώμα! Σε κάθε περίπτωση, άγρια θα είναι η μάχη μεταξύ ζωώδους υλισμού και τυφλού φανατισμού από τη μια πλευρά, και από την άλλη μεταξύ φιλοσοφίας και μυστικισμού – το πυκνότερης ή αραιότερης υφής πέπλο της Αιώνιας Αλήθειας.

Δεν θα υπερισχύσει ο υλισμός. Κάθε άνθρωπος, που με φανατισμό προσκολλάται σε μια ιδέα η οποία τον απομονώνει από το συμπαντικό αξίωμα – ΟΥΔΕΜΙΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΑΝΩΤΕΡΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ –, θα ανακαλύψει ότι έχει αποσπασθεί και απομακρυνθεί από την νέα κιβωτό της Ανθρωπότητας σαν μια σαπισμένη σανίδα. Κτυπημένος από τα κύματα και τους ανέμους, παλεύοντας με αυτό το στοιχείο, το τόσο τρομερό και άγνωστο, σύντομα θα ανακαλύψει ότι καταποντίζεται. Ναι, έτσι πρέπει να είναι και όχι διαφορετικά όταν θα έχει σβήσει η φλόγα του σύγχρονου υλισμού, η ψυχρή και τεχνική, αφού δεν θα υπάρχει άλλη καύσιμη ύλη γι’ αυτήν. Όσοι αδυνατούν να αντιληφθούν την ύπαρξη του πνευματικού Εγώ, της ζώσας Ψυχής, και του αιώνιου Πνεύματος μέσα στο σωματικό του κελύφος (που χρωστάει την ψευδαίσθηση της ζωής του σε αυτές τις «αρχές» και μόνο), θα πράξουν σοφά αν προετοιμασθούν για τη χειρότερη απογοήτευση που θα μπορούσε να τους επιφυλάξει το μέλλον. Διότι, από τα βάθη των γεμάτων λάσπη σκοτεινών υδάτων της ύλης που τους αποκρύβει κάθε σημείο του ορίζοντα στο μέγα επέκεινα, μια μυστική δύναμη αναδύεται τα τελευταία χρόνια του αιώνα μας. Μια απαλή αύρα, «υπερφυσική». Υπερφυσική, βέβαια, μόνο για τους δεισιδαίμονες και όσους έχουν άγνοια. Αυτή την ώρα το Πνεύμα της Αλήθειας κινείται υπεράνω των σκοτεινών υδάτων και διαχωρίζοντάς τα, τα αναγκάζει να αποκαλύψουν τους πνευματικούς θησαυρούς τους. Αυτό το Πνεύμα είναι μια δύναμη που δεν ελέγχεται ούτε παρεμποδίζεται. 

Ο σημερινός άνθρωπος, είτε είναι σκεπτικιστής ή φανατικός είτε έχει φύση μυστικιστική, οφείλει να αντιληφθεί ότι είναι ανώφελο να μάχεται εναντίον των δύο ηθικών δυνάμεων που έχουν τώρα αποδεσμευθεί και εμπλακεί σε αγώνα μέχρις εσχάτων. Βρίσκεται στο έλεος αυτών των δύο ανταγωνιστών και δεν υπάρχει ενδιάμεση δύναμη για να τον προφυλάξει. Είναι θέμα επιλογής: Ή αφήνεται στην πλημμυρίδα του μυστικισμού που απλώνεται και που θα τον παρασύρει φυσιολογικά και δίχως μάχη, ή αντιδρά και μάχεται εναντίον της πίεσης της ηθικής και ψυχικής εξέλιξης νοιώθοντας ότι τον καταπίνει η δίνη της νέας πλημμυρίδας. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, ολόκληρος ο κόσμος με τις εστίες της μεγάλης διανόησης και του ανθρώπινου πολιτισμού, τα πολιτικά, λογοτεχνικά, καλλιτεχνικά και εμπορικά κέντρα, όλοι  βρίσκονται εν μέσω μια αναταραχής. Όλα κλονίζονται, όλα καταρρέουν και τείνουν να αναμορφωθούν. Είναι ανώφελο να εθελοτυφλεί κανείς, ανώφελο να ελπίζει ότι θα καταφέρει να παραμείνει ουδέτερος ανάμεσα σε δύο τόσο πολεμοχαρείς δυνάμεις. Μπορεί να συνθλιφτεί ή να διαλέξει μία από αυτές. Ο άνθρωπος που πιστεύει ότι επέλεξε την ελευθερία κι ωστόσο παραμένει βυθισμένος στο γεμάτο βραστό νερό και αφρούς καζάνι της μιαρότητας που ονομάζεται κοινωνική ζωή, απευθύνει το χειρότερο ψέμα στον Θείο Εαυτό του που θα τον τυφλώνει σε μελλοντικές ενσαρκώσεις του. 

Όσοι αμφιταλαντεύονται στο μονοπάτι της Θεοσοφίας και της απόκρυφης επιστήμης, όσοι τρέμουν μπροστά στη χρυσή πύλη της Αλήθειας, της μόνης Αλήθειας που ακόμη είναι ανοικτή γι’ αυτούς ενώ όλες οι προηγούμενες έχουν χαθεί, η μία μετά την άλλη, ας προσέξουν τη Μεγάλη Πραγματικότητα που προσφέρεται τώρα. Τα λόγια μου απευθύνονται μόνο σε εκείνους που έχουν μυστικιστική φύση. Μόνο για εκείνους έχουν αξία. Μάταια και ανώφελα θα φανούν στους ανθρώπους που έχουν ήδη καταλήξει σε διαφορετική επιλογή. Αλλά εσείς, Θεόσοφοι, γνωρίζετε πολύ καλά ότι ένας λόγος τόσο παλιός όσο ο κόσμος, αν και νέος για εσάς, έχει ήδη ηχήσει στην απαρχή αυτού του κύκλου και υφίσταται εν δυνάμει, παρότι ασαφής για τις μάζες. Γνωρίζετε ότι ένας μουσικός φθόγγος που ποτέ πριν δεν άκουσαν άνθρωποι της εποχής μας, μόλις ήχησε. Και ότι ένα νέο είδος σκέψης γεννήθηκε και θρέφεται από τις δυνάμεις της εξέλιξης. Αυτή η σκέψη διαφέρει από όλες όσες έχουν γεννηθεί τον 19ο αιώνα κι εντούτοις είναι ταυτόσημη με το βασικό μουσικό ήχο κάθε εποχής, και κυρίως της πρόσφατης που είναι : ΑΠΟΛΥΤΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΣΚΕΨΗ.

Ο αιώνας μας πρέπει να διασωθεί προτού εκπνεύσει. Είναι η ώρα της δράσης για όλους εκείνους που διαβλέπουν τη στειρότητα και την ανοησία μιας ύπαρξης τυφλωμένης από τον υλισμό και την αδιαφορία για την τύχη του συνανθρώπου. Δεν είναι απαραίτητο να αφιερώσει κανείς όλη την ενέργειά του, όλο το θάρρος και την προσπάθεια για να επιτύχει διανοητική αναμόρφωση. Αυτή δεν μπορεί να επιτευχθεί παρά μόνο με τη Θεία Σοφία, με τον Αποκρυφισμό ή τη Σοφία της Ανατολής. Πολλά είναι τα μονοπάτια που οδηγούν στη Σοφία αλλά αυτή είναι πάντοτε Μία. Οι καλλιτέχνες τη διακρίνουν, όσοι υποφέρουν την ονειρεύονται, αλλά μόνο το αγνό πνεύμα τη γνωρίζει. Εκείνοι που εργάζονται για τους άλλους δεν παραμένουν τυφλοί στην πραγματικότητά της, αν και δεν γνωρίζουν πάντοτε το όνομά της. Δεν υπάρχει άνθρωπος τόσο απασχολημένος ή τόσο πτωχός πνευματικά ώστε να μην μπορεί εμπνευσθεί από ένα ιδανικό και να μην το ακολουθήσει. Γιατί διστάζετε να χαράξετε ένα μονοπάτι προς αυτό το ιδανικό, μονοπάτι που να προσπερνά όλα τα εμπόδια, όλα τα κωλύματα, όλες τις καθημερινές υποθέσεις της κοινωνικής ζωής, και να προχωρήσετε με τόλμη έως ότου το βαδίσετε; Είναι αλήθεια ότι οι απαιτούμενες προϋποθέσεις είναι απόλυτη έλλειψη εγωισμού και απεριόριστη αφοσίωση στις ανάγκες των συνανθρώπων, καθώς και πλήρης αδιαφορία απέναντι στον κόσμο και τη γνώμη του. Ένα απόλυτα αγνό κίνητρο είναι απαραίτητο ως πρώτο βήμα στο μονοπάτι των ιδανικών (….). 
Υπάρχουν άνδρες και γυναίκες απόλυτα ικανοί να προχωρήσουν σε αυτό, άνθρωποι που μοναδική επιθυμία τους είναι να ζήσουν υπό την αιγίδα της Θείας Φύσης τους. Ας αντλήσουν, εκείνοι τουλάχιστον, το θάρρος να ζήσουν αυτή τη ζωή δίχως να κρύβονται από τους άλλους! Κανενός ανθρώπου η άποψη δεν μπορεί να σταθεί υπεράνω των επιταγών της δικής μας συνείδησης. Γι’ αυτό, ας επιτρέψουμε στη συνείδηση  που έχει φθάσει στην ύψιστη ανάπτυξή της, να μας καθοδηγεί στο καθημερινό κοινό μας έργο. Όπως συμβαίνει και στην εσωτερική ζωή μας, ας συγκεντρώσουμε την προσοχή μας στο επιλεγμένο Ιδανικό και ας διατηρούμε το βλέμμα μας σταθερά ακόμη παραπέρα, δίχως να δίνουμε την ελάχιστη έστω προσοχή στη λάσπη που καλύπτει τα πόδια μας. 


Όλοι όσοι είναι ικανοί να αγωνιστούν σε μια τέτοια προσπάθεια, εκείνοι είναι οι αληθινοί Θεόσοφοι…