Επομένως, στην κάθοδό της (από το δικό της Ατμικό, Μοναδικό  και Βουδικό επίπεδο) διαμορφώνει ορισμένα περιβλήματα προκειμένου να μπορεί να περάσει από το αστρικό πεδίο. Η Ατομικότητα θέλει αυτό που ονομάζεται «απόσταγμα των βιωμάτων». Δεν θέλει ούτε καν τις πληροφορίες! Αυτές τις έχει από την αρχή (pro tempore)! Δεν έχει όμως το βίωμα, την εμπειρία! Έχει λοιπόν αυτό το σακούλι (την ψυχή) που είναι ταυτόχρονα φορέας και όχημα και υποζύγιο, το οποίο συγκρατεί μνήμες από βιώματα. Η Ατομικότητα υποδεικνύει στην Ψυχή να βρει τον κατάλληλο φορέα ώστε να μπορέσει να εκφραστεί και να μαζέψει συναισθήματα.

Η Ψυχή περιβάλλει την Ατομικότητα. Είναι το πετσί της Ατομικότητας. Γι’ αυτό λέμε ότι είναι όχημα, κουβαλάει μέσα της την Ατομικότητα. Και η Ψυχή επίσης δεν μπορεί να επιβιώσει στο φυσικό επίπεδο μόνη της. Έτσι παίρνει εντολή από την Ατομικότητα να διαμορφώσει τον φυσικό φορέα και μια προσωπικότητα. Δηλαδή γεννιέται μια Οικοθεσία. Τη στιγμή που γεννιέται το άτομο, δηλώνεται μια οικοθεσία. Αυτή διαφοροποιεί τα άτομα που έχουν γεννηθεί σε μια δεδομένη ημέρα και ώρα στην ίδια πόλη, αντίθετα με τους πλανήτες και τη σελήνη που θα έχουν μετακινηθεί ελάχιστα έως καθόλου. Ταιριάζουν σαν Ατομικότητες βέβαια. Γι’ αυτό και μιλάμε για Ατομικότητες που έρχονται σε εκδήλωση κατά κύματα σε μια συγκεκριμένη εποχή. Έχουν κοινά χαρακτηριστικά και σε κάποιο βαθμό έχουν να υπηρετήσουν κοινό συλλογικό κάρμα.

Παρά το γεγονός ότι η Ψυχή έχει την τάση να συγκρατεί επιθυμίες, δεν έχει το δικαίωμα να το κάνει. Πρέπει να παραμένει καθαρή. Αυτό όμως δεν συμβαίνει γιατί είναι φορέας κατώτερου επιπέδου –του αστρικού πεδίου– και επομένως έχει κάποιες ατέλειες τις οποίες βελτιώνει πολύ αργά. Όταν λοιπόν στο τέλος κάθε ενσάρκωσης εξακολουθούν να μένουν κάποιες ανεκπλήρωτες επιθυμίες, σχεδιάζεται μια νέα ενσάρκωση που, μεταξύ άλλων καρμικών θεμάτων που θα επιδιώξει να επιλύσει, θα είναι και η κάθαρση της Ψυχής από προγενέστερες εναπομένουσες ανεκπλήρωτες επιθυμίες, με την προσθήκη στο μίγμα των παλαιών μνημών κάποιων καινούργιων βιωμάτων. Ποιών; Αυτών που δείχνει η ζωδιακή θέση του ήλιου στον χάρτη. Με άλλα λόγια, οι αναμνήσεις (που προφανώς προέρχονται από βιώματα) δεν περιλαμβάνουν την πληροφορία αλλά αισθητήρια ερεθίσματα και συναισθήματα. Δηλαδή μιλάμε για εξισορρόπηση της πληροφορίας με εμπειρία, πράγμα που προάγει την εξέλιξη.

Η Ατομικότητα εξελίσσεται μέσω της εξισορρόπησης ενός τεράστιου και pro tempore δεδομένου όγκου πληροφοριών με απόσταγμα εμπειριών. Και αυτό το απόσταγμα εμπειριών συνίσταται στις αναμνήσεις της, τις οποίες φέρει η ζωδιακή σελήνη, δηλαδή η Ψυχή, για λογαριασμό της, οι οποίες αποτελούνται από ερεθίσματα και συναισθήματα αλλά και κάτι άλλο επί πλέον: Είναι οι ικανότητες που αναπτύσσονται. Όταν έχω ολοκληρώσει μια σειρά βιωμάτων μιας κατηγορίας, αναπτύσσω τις σχετικές ικανότητες, οι οποίες, άπαξ και αποκτηθούν δεν χάνονται. Είναι το μόνο που κουβαλάμε από ενσάρκωση σε ενσάρκωση. Και είναι ακριβώς οι ικανότητες αυτό που επιδιώκει η Ατομικότητα.

Η Προσωπικότητα είναι το όχημα της Ψυχής. Η Προσωπικότητα τα κουβαλάει τελικά όλα! Είναι το τελικό υποζύγιο Ψυχής και Ατομικότητας. Απλά έχει ημερομηνία λήξης. Όσο καιρό κυκλοφορεί στην ενεργό δράση, εκμεταλλεύεται ή χρησιμοποιεί τις ενέργειες του ψυχικού φορέα, και σε κάποιο βαθμό μπορεί και να αποσπάσει ενέργεια του ψυχικού φορέα. Αυτά αφορούν περισσότερο συμπεράσματα της Καρμικής Αστρολογίας. Κάθε αίσθηση ανεκπλήρωτης ή ανολοκλήρωτης αποστολής την οποία η Ψυχή εκλαμβάνει έτσι, ότι δηλαδή τέλος πάντων θα ήθελε να μείνει και άλλο στην κυκλοφορία στη Γη μέσω μιας προσωπικότητας ώστε να την ολοκληρώσει, αλλά δεν τα κατάφερε επειδή η Προσωπικότητα απεσύρθη αρκετά νωρίς, αφήνει ένα κομμάτι ψυχικής ενέργειας δεσμευμένο εδώ κάτω στον πλανήτη Γη. Αυτό το κομμάτι έρχεται και ξαναβρίσκει πολύ αργότερα την ίδια Ατομικότητα και την ίδια Ψυχή σαν υπόλοιπο μια παλιάς Προσωπικότητα και Ψυχής, προσκολλούμενο στον Κύριο Φορέα από τον οποίο εγκαταλείφθηκε και αποσχίστηκε.

Η Προσωπικότητα, που χαρακτηρίζεται από την οικοθεσία, δεν είναι παρά το ένδυμα μέσα στο οποίο η Ατομικότητα και η Ψυχή έρχονται σε αυτόν τον έξω κόσμο, τον φυσικό κόσμο και προσπαθούν να κινηθούν, να αλληλεπιδράσουν με το περιβάλλον και να αντλήσουν ορισμένα βιώματα. Ωστόσο, μπορεί η Προσωπικότητα να είναι προσανατολισμένη κάπου και η Ατομικότητα να μην συμφωνεί!!!

Ωροσκόπος–Προσωπικότητα σε ένα συγκεκριμένο ζώδιο σημαίνει μια συμπεριφορά που εκτινάσσεται προς τα έξω αυθόρμητα. Δεν μπορούμε, και δεν είναι εύκολο να συγκρατήσουμε μια τέτοια συμπεριφορά. Εκδηλώνεται πριν προλάβουμε να ελέγξουμε τον εαυτό μας και κάθε φορά που αντιδρά έτσι τρώει τα μούτρα της. Η Ατομικότητα έχει δώσει στην Ψυχή μια προδιαγραφή πάνω στην οποία έχει κτιστεί η Προσωπικότητα. Η Προσωπικότητα δεν συγκρατείται και έχει την τάση να αντιδράσει προς τα έξω με αυτόν τον τρόπο. Το αν θα τα καταφέρει ή όχι είναι συνάρτηση του τι πλανήτες υπάρχουν μέσα στον 1ο Οίκο και επηρεάζουν τον Ωροσκόπο. Αν είναι ο Ωροσκόπος σε ένα ζώδιο χωρίς να υπάρχει τίποτε άλλο που να τον παρεμποδίζει να λειτουργήσει, δεν υπάρχει πρόβλημα. Ένας από τους Θεμελιώδεις Νόμους επιταγής της Ατομικότητας είναι να διεξαχθεί μια ζωή επίγεια, η οποία, κατά το δυνατόν, δεν έρχεται σε προστριβή με τη ζωή οποιασδήποτε άλλης Προσωπικότητας. Αυτή είναι η ιδεώδης κατεύθυνση. 

Η επόμενη ενσάρκωση έρχεται με μια νέα Προσωπικότητα με νέο πλάνο, η οποία δεν έχει καμία σχέση με την παλιά! Αν η παλιά Προσωπικότητα έχει προσκολληθεί σε μια δέσμευση (πχ φιλοδοξίες), ο ψυχικός φορέας (Ψυχή) φέρνει την ανάμνηση μιας τέτοιας δέσμευσης σαν υποσυνείδητη ανάμνηση, και κατά την προετοιμασία της επόμενης ενσάρκωσης την ξαναφυτεύει! Γιατί, τι υπονοεί η εμπλοκή του 10ου Οίκου μας (ΜC) σε μια τέτοια ιστορία; Υπονοεί ότι ένα κομμάτι ψυχικής ενέργειας του ψυχικού φορέα (Ψυχής) παρέμεινε δεσμευμένο σε μια κατεύθυνση που κάποτε μια Προσωπικότητα προσπαθούσε εναγωνίως να υλοποιήσει και δεν τα κατάφερε. Έτσι λοιπόν, την ύστατη ώρα που αποκοπτόταν και αποχωρούσε από τον επίγειο βίο, σε μια ύστατη προσπάθεια να εξασφαλίσει ότι με κάποιο τρόπο θα συνεχίσει οπωσδήποτε να εκπληρώνεται μια τέτοια κατεύθυνση, εξανάγκασε την Ψυχή (ψυχικό φορέα) να αφήσει πίσω ένα κομμάτι δικής του ενέργειας, που σε μια νέα ενσάρκωση θα επιδιώξει να ξαναμαζέψει. Έτσι πρόκειται μάλλον για μια διαδικασία ψυχικής ενέργειας που έμεινε κατάλοιπο πίσω, και στο επόμενο ωροσκόπιο φαίνεται από ανάλογη διαμόρφωση του 10ου Οίκου. Δηλαδή μεταξύ των σκοπιμοτήτων είναι και το να μαζέψει το υλικό που έμεινε πίσω δεσμευμένο γύρω από μια επιθυμητή κατεύθυνση που δεν εκπληρώθηκε. (Κατάλοιπο ψυχικής ενέργειας, πιθανόν και κάποιο πακέτο σκεπτομορφών που είχαν δομηθεί και παρέμειναν έντονες και ισχυροποιημένες).

Η Ατομικότητα αποφασίζει πότε ξεκινάει και πότε τελειώνει η ενσάρκωση. Δεν το αποφασίζει κανείς άλλος. Η Ατομικότητα. Όχι η Ψυχή. Της Ψυχής δεν της πέφτει κανένας λόγος. Η Ατομικότητα που συμβολίζεται από τον Ήλιο, αποφασίζει πότε θα διακόψει τον δεσμό μεταξύ Ψυχής και Προσωπικότητας. Οπότε η Προσωπικότητα καταλήγει στα απορρίμματα για ανακύκλωση και η Ψυχή αποσύρεται για να αποδώσει το σύνολο των μνημών για επεξεργασία. Αποδίδει για επεξεργασία το σύνολο των απομνημονευμένων βιωματικών χαρακτηριστικών. Γι’ αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολο μέσα από ένα ωροσκόπιο, και από οποιοδήποτε προοδευτικό σύστημα ή σύστημα πρόβλεψης, να προβλέψουμε το χρόνο θανάτου ενός προσώπου. Κυρίως από εσωτερική άποψη, αντιμετωπίζεται ως ύβρις η προσπάθεια της Προσωπικότητας να υποκαταστήσει τη λειτουργία που ανήκει αποκλειστικά στην Ατομικότητα, με ένα σύστημα που ακολουθεί κανόνες του αναλυτικού εγκεφάλου.

Δεν μπορούμε να πούμε ότι σε μια ενσάρκωση το σχέδιο της συγκεκριμένης οντότητας έχει επιτευχθεί ή δεν έχει επιτευχθεί καθόλου. Μια Προσωπικότητα μπορεί να καταφέρει να εκπληρώσει όλο το πρόγραμμα που της έχει δώσει η Ατομικότητα – κάτι σπάνιο. Μπορεί πολλά ζητήματα να έχουν μείνει εκκρεμή, όπως μπορεί να έχει αποτύχει εξολοκλήρου, οπότε σε αυτή την περίπτωση βλέπουμε πρόωρο θάνατο. Οι ενσαρκώσεις έχουν να κάνουν με την εκπαίδευση της Ψυχής. Η Ψυχή είναι το εξωτερικό περίβλημα-όχημα-φορέας της Ατομικότητας. Μέσω των ενσαρκώσεων η Ατομικότητα διαμορφώνεται, αποκτώντας το απόσταγμα των βιωμάτων. Η Ψυχή μετασχηματίζεται, δεν απορροφάται. Μετασχηματίζεται αναβαθμιζόμενη, αποκτώντας ένα μεγαλύτερο βαθμό καθαρότητας.

Η αναβάθμιση της Ψυχής γίνεται σε δύο τομείς. Ο ένας είναι ποικιλία μνημών-αναμνήσεων που βιώθηκαν και ο άλλος είναι καθαρότητα από εναπομένουσες επιθυμίες (καθαρότητα από προσκολλήσεις). Κατά μήκος αυτών των δύο κατευθύνσεων εξελίσσεται, μετασχηματίζεται και αναβαθμίζεται η Ψυχή ως ψυχικός φορέας. Η Ψυχή κινείται κατεξοχήν στο αστρικό σώμα. Βέβαια επηρεάζει σε κάποιο βαθμό και το διπλό αιθερικό, δηλαδή τα δύο ανώτερα υποπεδία του φυσικού, αλλά κυρίως το αστρικό σώμα είναι η περιοχή που κινείται. Την ενδιαφέρει να έχει ποικιλία αναμνήσεων χωρίς όμως προσκολλήσεις. Η μέθοδος που επιλέγει σε κάθε ενσάρκωση η Ατομικότητα (δηλαδή ο Ήλιος) να μετασχηματίζει την Ψυχή (δηλαδή την Σελήνη), είναι να την βάζει να εισπράττει συναισθήματα (δηλαδή μνήμες, αναμνήσεις) από συγκεκριμένου τύπου βιώματα, τα οποία πέφτοντας επάνω στις ήδη υπάρχουσες μνήμες προγενέστερων βιωμάτων δημιουργούν ένα καινούργιο μίγμα αναμνήσεων. Επειδή όμως το άτομο εξακολουθεί να είναι στην πορεία επαφής με το γήινο φυσικό επίπεδο, πράγμα που σημαίνει ότι ακόμα δεν έχει καταφέρει να τελειοποιηθεί, είναι αναμενόμενο να μην έχει αναπτυχθεί προς αυτήν την κατεύθυνση (δηλαδή την απόλυτη καθαρότητα από εναπομένουσες επιθυμίες). Άρα το πείραμα θα συνεχιστεί και σε κάποια επόμενη ενσάρκωση, μέχρι η Ψυχή –δηλαδή η Σελήνη- να μάθει να  περνάει από ενσαρκώσεις, να βιώνει ό,τι πρέπει, ό,τι της υποδεικνύεται, να το συγκρατεί σαν μνήμη αλλά να μην προσκολλάται στην επιθυμία να επαναλάβει αυτό το βίωμα.

Οι Ατομικότητες ενυπάρχουν σε άπειρο βαθμό στο αρχικό σκοτεινό νεφέλωμα, το σκότος που επιφαίνεται υπεράνω της Αβύσσου. Κάποια στιγμή, σε κάποιο σημείο, εκφράζεται η θέληση να αρχίσει η εκδηλωμένη ύπαρξη και επομένως σημειώνεται μια ρήξη. Οτιδήποτε υπάρχει μέσα εδώ, σε αυτόν τον διαρκώς αναπτυσσόμενο χώρο, ωθείται σε φωτισμό και εκδήλωση. Κατά συνέπεια και οι Ατομικότητες που ξεπηδούν από εδώ, ωθούνται σε εκδήλωση και επομένως εκδηλωμένη δράση. Όμως εξακολουθούν να μεταφέρουν την αδιάσπαστη σύνδεση με το Όλον και επομένως την αδιάσπαστη σύνδεση με το σύνολο των πληροφοριών που περιέχει το Όλον. Το σύνολο των πραγμάτων που είναι ικανά για ύπαρξη, τα οποία κάποια στιγμή και λόγω της συνεχούς επέκτασης του σύμπαντος, θα αποσπαστούν από την περιοχή της μη εκδηλωμένης ύπαρξης και θα περάσουν στην περιοχή του φωτισμένου. Με την αναχώρηση (θάνατο) η Ψυχή μεταβάλλεται. Απεκδύεται από ορισμένα κατώτερα επίπεδα, όπως πχ είναι τα δύο κατώτερα υποπεδία του αστρικού που κατακρατούν τις ισχυρές ανεκπλήρωτες επιθυμίες.

Οποιοδήποτε άτομο έχει κάνει συνειδητή επιλογή του μαύρου μονοπατιού, έχει κόψει επαφή με την Ατομικότητά του. Αυτοί που λέγονται Σεληνιακοί Κύριο είναι ακριβώς αυτοί που έχουν καταφέρει να κυριαρχήσουν και να προκαλέσουν έναν αυτό-προγραμματισμό του ψυχικού τους φορέα, δηλαδή της Σελήνης. Σε αυτήν την περίπτωση η Σελήνη προσπαθεί να συμπεριφερθεί σαν αυτόνομη Ατομικότητα ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι. Και γιατί να το κάνει αυτό; Για να μπορεί να εισπράττει αλλά να μην αποδίδει. Όλοι αυτοί δεν είναι τυχαία άτομα, και όλοι έχουν κοινό χαρακτηριστικό ότι είναι Ψυχές πολύ μεγάλης ηλικίας με τεράστιο αριθμό ενσαρκώσεων στην πλάτη τους.

Η Ατομικότητα δίνει εντολή στον ψυχικό φορέα τι τύπου Προσωπικότητα να παράγει. Και αυτό με το να επιλέγει χωροχρονική στιγμή και γονικό περιβάλλον. Αυτόματα είναι σαν να της προσδιορίζει τι τύπου προσωπικότητα θα κτιστεί. Γιατί προσδιορίζει τον τόπο, τον χρόνο και το γονικό περιβάλλον της γέννησης. Εφόσον με αυτόν τον τρόπο έχει προσδιοριστεί το ωροσκόπιο του ατόμου, αυτόματα έχει οριστεί και η Προσωπικότητα. Όλα αυτά που βλέπετε σαν πλανητικά ή άλλου τύπου αρχέτυπα, ωροσκόπος (=μια αρχετυποποιημένη ευαίσθητη πτυχή της Προσωπικότητας) κλπ, βρίσκονται στη θέση που βρίσκονται επειδή αναγκαστικά τοποθετήθηκαν εκεί που τοποθετήθηκαν με το ξεκίνημα της τρέχουσας ενσάρκωσης. Ο ωροσκόπος με τον καιρό αποκτά και θετική αξία, γιατί επαναλαμβάνεται συχνά. Η συμπεριφορά του είναι επαναλαμβανόμενη. Και έτσι, ενώ είναι στοιχείο της Προσωπικότητας, στο τέλος καταλήγει να αποκτήσει προσωρινά βαρύτητα αρχέτυπου, ισοδύναμο με αρχέτυπο από ψυχολογική άποψη.

Τι αντιπροσωπεύει ο ωροσκόπος; Αυτόματη συμπεριφορά που εξωτερικεύεται όποτε το άτομο δέχεται κάποια ερεθίσματα από το εξωτερικό περιβάλλον. Λόγω της επιλογής της ώρα και του τόπου γέννησης που γίνεται αρκετά πιο πριν, η Ατομικότητα αποφασίζει πού και πότε θα συμβεί. Άρα αποφασίζει και την οικοθεσία. Άρα η Ατομικότητα έχει προαποφασίσει σε ποια περιοχή του ζωδιακού, και σε ποια περιεχόμενά της, θα πρέπει να στραφεί η Προσωπικότητα και να προσπαθήσει να τα αντλήσει ως δημιουργικά πεπραγμένα μέσα από το παρελθόν. Τέλος, μέσω αυτής της περιοχής η Προσωπικότητα προσπαθεί να εξυπηρετήσει αυτό που η ίδια αντιλαμβάνεται ως εξέλιξη. Επειδή η Προσωπικότητα αποτελεί το τελικό υποζύγιο της Ψυχής και της Ατομικότητας, πηγαίνοντας προς την περιοχή του 5ου Οίκου, περιάγει την Ψυχή, την Σελήνη, σε μια περιοχή από πεπραγμένα τα οποία θέλει να τα ανασύρει στην τρέχουσα ενσάρκωση. Αυτά είναι τα πιθανά ιδανικά. Η λέξη «ψυχαγωγία» προέρχεται από την «περιαγωγή της ψυχής», την αγωγή της Ψυχής, δηλαδή περιάγει την Ψυχή σε περιοχές όπου κρύβονται πιθανά ιδανικά. Τα ιδανικά που αφορούν τα δημιουργικά πεπραγμένα. Και κάθε δημιουργικό πεπραγμένο έχει παράγει κατά το παρελθόν μια ή περισσότερες ικανότητες.

Κάθε σύστημα πρόβλεψης στηρίζεται στο άνοιγμα μιας γραμμής επικοινωνίας του εξωτερικού εαυτού με την Ατομικότητα του Ασυνείδητου. Με αυτόν τον τρόπο ο εξωτερικός εαυτός έχει την αίσθηση ότι ο εσωτερικός του εαυτός συμμετέχει όχι μόνο θεωρητικά αλλά και πνευματικά! Συμφωνεί! Προσπαθεί να  έλθει σε επαφή με την Συνειδητότητά του, με την Συνείδησή του. Απλά να συνδεθεί μαζί της για να την ακούσει, να την ακουμπήσει. Τον ενδιαφέρει να πάρει και την πληροφορία, γιατί πιθανόν αυτή η πληροφορία να τον κάνει να κερδίσει. Αλλά το βαθύτερο ψυχολογικό αίτιο είναι η ικανοποίηση και η ευτυχία που νιώθει το άτομο έστω και προς στιγμή σε κάθε επαφή με την δημιουργική Αρχή μέσα του. Αυτή η επαφή με τη Συνείδηση βέβαια μπορεί να προκαλέσει και εθισμό, μια διαρκώς διογκούμενη επιδίωξη, γιατί δίνει πολύ έντονη ικανοποίηση. Στο Συλλογικό Ασυνείδητο δεν έχει νόημα να συζητάμε για ομαδοποίηση γιατί εξ ορισμού ο χώρος του είναι ένας συλλογικός χώρος, όπου η περιοχή του Ατομικού Ασυνείδητου κάθε ανθρώπου περιέχεται σε αυτόν τον παγκόσμιο ταμιευτήρα. Εκεί επικρατεί ήδη αυτό που συμβαίνει με το Ομαδικό Ασυνείδητο, με τη διαφορά ότι όπως αναδύεται στην επιφάνεια υλικό από το Προσωπικό Ασυνείδητο, έτσι αναδύεται και βγαίνει στην περιοχή του Προσωπικού Ασυνείδητου υλικό από το Συλλογικό Ασυνείδητο. Εδώ εδρεύει η Ατομικότητα.