που να μπορεί να έχει η λογική αυτή ως προς την ικανότητά της για την κατανόηση του πραγματικού, φθάνουμε σε δύο αντίθετα συμπεράσματα. Ότι, δηλαδή, αν αιτιότητα σημαίνει πως τίποτε δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς να προηγηθεί κάποιο αίτιο, τότε για να λύσουμε το Γόρδιο αυτό δεσμό και να δώσουμε ένα τέλος, μήπως θα έπρεπε να δεχθούμε την ύπαρξη μιας αρχής χωρίς αίτιο; Ή θα δεχθούμε την άποψη μιας συνεχούς δημιουργίας, όπως ορισμένοι φυσικοί επιστήμονες δέχονται για το Σύμπαν;

2. – Μπορεί κανείς να δει το Σύμπαν σαν ένα σύμβολο που κρύβει, που υποδεικνύει μια αλήθεια και μια πορεία.

3. – Στο Σύμπαν βλέπουμε συνεχείς μετασχηματισμούς που οδηγούν από το απλούστερο στο συνθετότερο. Μ’ αρέσει να βλέπω το θάνατο εντασσόμενο στη διαδικασία ενός μετασχηματισμού που σκοπό έχει να εμπλουτίσει το Σύμπαν με πείρα και συνειδήσεις. Η θεωρία της μετενσάρκωσης έχει τη θέση της στη θεώρηση αυτή. Όπως και από άλλη σκοπιά, το ανθρώπινο αξίωμα.

4. Ειδικότερα για το θάνατο, μήπως πρέπει να τον δούμε απλώς σαν ένα στάδιο μιας πορείας, ότι πρέπει να βλέπουμε κάθε μέρα σαν να ήταν η τελευταία της ζωής μας και συγχρόνως – φαινομενικώς, αντιφατικώς με την προηγούμενη θέση –, να θεωρούμε πως πορευόμαστε σε ένα δρόμο χωρίς τέλος, ή τουλάχιστον με πολύ μακρινό τέλος, σπέρνοντας το καλό και αδιαφορώντας αν θα προλάβουμε να γευθούμε εμείς στην τωρινή ζωή μας τους καρπούς ή να λάβουμε οποιαδήποτε ανταμοιβή; Έτσι δίνουμε απάντηση και στην έννοια της ανιδιοτελούς δράσης και της αυτάρκειας.

5. – Η μεγαλύτερη ίσως προσφορά του νου είναι ότι μας δείχνει τα όριά του. Δεν μπορούμε με αυτόν να κατανοήσουμε ή βιώσουμε το πραγματικό. Να δώσουμε απαντήσεις στα μεγάλα ερωτήματα. Γιατί το Σύμπαν; Γιατί η Ζωή; Γιατί ο Άνθρωπος;

6. – Ποια πρέπει να είναι η δέουσα συμπεριφορά μας; Η απάντηση δίνεται σε αναφορά στα αμέσως παραπάνω ερωτήματα. Είναι ωραία η ιδέα ότι η Αγάπη είναι συμπαντικός νόμος και ότι όποιος πορεύεται σύμφωνα με αυτήν, πορεύεται κατά φύση. Η κακία είναι κάτι το αφύσικο και άρρωστο. Και εννοώ αγάπη τη βεβαιότητα ότι αποτελούμε ένα αναπόσπαστο μέρος ενός ενιαίου όλου, και ότι πρέπει να πορευόμαστε σύμφωνα με την παραδοχή αυτή. Να νοιαζόμαστε για το όλο. Να καταργήσουμε το διαχωρισμό εγώ-εσύ. Αν υπάρχει απόδειξη της άποψης αυτής, ίσως θα πρέπει να αναζητηθεί στην ευφορία που νοιώθει ο Άνθρωπος για τη μέθεξη, την ευφορία που νοιώθει ότι βλέπει τον διπλανό του σαν προέκταση του εαυτού ή, καλύτερα, τον διπλανό του και τον εαυτό του ενταγμένους στο ίδιο σύνολο.

7. – Σκέπτομαι πολλές φορές αν υπάρχει ανιδιοτελής πράξη, ανιδιοτελής συμπεριφορά, δηλαδή χωρίς προσδοκίες για παράδεισους όπως υπόσχονται μερικοί. Θα ήταν ωραίο να βλέπουμε τον εαυτό μας όχι σαν θεατή και καταγραφέα των όσων γίνονται, αλλά συναγωνιστή σε μια διαρκή ή, τουλάχιστον, μακρά πάλη στην πραγμάτωση ενός σχεδίου. Θα ήταν η υπέρτατη ικανοποίηση και δικαίωση του Ανθρώπου. Πρέπει να συμμετέχει. Αυτό είναι η ευθύνη και το μεγαλείο του. 

8. – Ελευθερία σημαίνει υποταγή στην εξυπηρέτηση ενός ιδανικού. Υποταγή σε ένα σχέδιο, σε ένα σκοπό. 

9. – Κάθε άνθρωπος είναι μια ελπίδα για όλους και για όλα. Για τον εαυτό του και το Σύμπαν.