το μεγαλείο της Μητρότητας, τη μεταστοιχειωτική δύναμή της που ανυψώνει την κατώτερη φύση στη δόξα του θείου κόσμου. Μητρότητα είναι η ολοκλήρωση όλων των πραγμάτων. Μητρότητα είναι η πληρότητα της ζωής, είναι η άνθιση του Θείου σε κάθε στάδιο της εκδήλωσής του. Μητρότητα είναι η υπέρτατη αδελφοσύνη. Είναι το ιδανικό που θα λυτρώσει τον κόσμο.»

ΆνναΜπέζαντ (The Call of the World Mother)

Είναι απαραίτητο να αναγεννηθεί στη σύγχρονη εποχή μας η ιδέα της θηλυκής όψης του Θείου, διαποτίζοντας κάθε κοινωνική τάξη. Να αναγνωριστεί κάθε μητέρα ως εκπρόσωπος της θηλυκής όψης του Θείου και κάθε νεογέννητο ως βρέφος Χριστός. Υπάρχει μεγάλη ανάγκη αλλαγής στο σημερινό κόσμο μας, αλλαγή στη συμπεριφορά των ανθρώπων απέναντι στο γάμο, τη γονική ευθύνη, τη γυναίκα και το παιδί. Στη Δύση είναι σχεδόν άγνωστη η γνώση για την Κοσμική Μητέρα, παρότι η ιδέα ανέκαθεν υφίστατο από τα αρχαία χρόνια (GeoffreyHodson, NewLightontheProblemofDisease) και θα πρέπει να αναγνωριστεί σήμερα. Η Μεγάλη Μητέρα, γνωστή με διαφορετικά ονόματα σε κάθε πίστη και θρησκεία, ήταν πάντοτε η ίδια αιώνια μητέρα η οποία εκδηλωνόταν με διάφορες όψεις. ΗΆνναΜπέζανταναφέρεισχετικά (The Call of the World Mother):

«Την αρχαία εποχή, δεν θεωρούσαν φυσικά το Θείον ως θηλυκό ή αρσενικό, Πατέρα ή Μητέρα, με την κυριολεκτική έννοια των όρων αυτών. Ωστόσο γνώριζαν εξαρχής ότι εκδηλωνόταν στον κόσμο σαν δυαδικότητα. Ενεργητικό-αιτιολογικό και παθητικό-διαμορφωτικό. Η δεύτερη αυτή όψη του Θείου οριζόταν ως Σάκτι, δηλαδή εκείνη διαμέσου της οποίας το Θείον εκδηλώνεται στο χώρο και το χρόνο. Είναι η όψη εντός της οποίας και διαμέσου της οποίας πρόβαλλαν οι μορφές. Αποκλήθηκε Μητέρα του κόσμου επειδή η λέξη «μητέρα» συμβόλιζε εκείνο από το οποίο όλα γεννιούνται. Οι Ινδουιστές πάντοτε θεωρούσαν τον Γεννήτορα του Σύμπαντος και το ίδιο το Σύμπαν ως τη δυαδική φύση του Θείου. Κάθε θεία εκδήλωση είναι δυαδική, αρσενική και θηλυκή. Κάθε μέλος της Ινδουιστικής Τριάδας έχει τη θηλυκή του όψη και σε ένα κατώτερο πεδίο είναι οι Κοσμικοί Εκπρόσωποι του Θείου. Οι Εβραίοι εκθέτουν ανάλογη γνώση στον πρώτο κεφάλαιο της Γένεσης, αναφερόμενοι στους Ελοΐμ. ‘Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο κατ’ Εικόνα Του. Κατά την Εικόνα του Θεού τον δημιούργησε, αρσενικό και θηλυκό’. Στο φεμινιστικό κίνημα  της Δύσης, έχει αναγεννηθεί η ιδέα του Θεού ως Πατέρα-Μητέρας ενώ η χριστιανική ιδέα της Μαντόνα, ή Παναγίας, εκφράζει υποσυνείδητα την ιδεατή Θηλυκή Αρχή».

Ο LeonardBosman, στο έργο του TheWorldMother, γράφει: «Η Μία Ζωή έχει εξίσου αρσενική και θηλυκή όψη. Συνεπώς, εύλογα θεωρείται ότι οι θηλυκές ιδιότητες θα πρέπει να εκδηλώνονται μέσω Θείων Όντων που χρησιμοποιούν γυναικεία σώματα, όπως οι αρσενικές ιδιότητες εκδηλώνονται μέσω Θείων Όντων που χρησιμοποιούν ανδρικά σώματα. Το ανδρικό σώμα δύναται να χρησιμοποιηθεί ως δίαυλος της ενεργητικής αρσενικής αιτιολογικής όψης του Θείου, ενώ το γυναικείο σώμα είναι καταλληλότερο για την εκδήλωση της παθητικής θηλυκής διαμορφωτικής όψης του Θείου. Μόνο η τέλεια εκδήλωση της δυαδικής αυτής αρχής διαμέσου Θείων Όντων αμφοτέρων φύλων, δύναται να επιφέρει στην ανικανοποίητη ανθρωπότητα πλήρη συνειδητοποίηση του αγώνα, τον οποίο οφείλουν να αναλάβουν κατά το γήινο βίο. Μόνο μια τέτοια εκδήλωση δύναται να τους διαποτίσει με αποφασιστικότητα, πρωτίστως να αναπτυχθούν πνευματικά και κατόπιν να συνθέσουν αυτές τις ιδιότητες εντός του εαυτού τους».

Ο  C.W.Leadbeater, στο έργο του TheHiddenSideofChristianFestivals, τονίζει ότι: «Η δημιουργική όψη του Θείου αυτό-διαιρέθηκε σε δύο άλλες. Την αρσενική και τη θηλυκή. Ο Θεός είναι Ένας, αλλά εκδηλώνεται εξίσου απόλυτα στη θηλυκή ή αποκαλούμενη αρνητική όψη της ζωής, όπως και στην αρσενική ή αποκαλούμενη θετική όψη του. Οφείλουμε να κατανοήσουμε ότι η υπέρτατη ιδέα μας περί Θείου συνδυάζει όλες τις κάλλιστες χαρακτηριστικές ιδιότητες αμφοτέρων φύλων. Είναι απολύτως φυσιολογικό ο άνθρωπος να διαχωρίζει αυτές τις δύο όψεις του Θείου εκλαμβάνοντάς τις ως Πατέρα και Μητέρα, και σε ορισμένα αρχαία κείμενα το Άγιο Πνεύμα παρουσιάζεται τρόπο ως κατεξοχήν θηλυκή αρχή. Εξετάζοντας τις ιδιότητες της ύλης, διακρίνουμε τρεις: Κίνηση, αδράνεια και ρυθμό παντού και πάντοτε. Ολόκληρος ο εκδηλωμένος κόσμος ακολουθεί την ίδια διαδικασία. Με άλλα λόγια, ενεργητικό, παθητικό και αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασής τους. Αρσενικό, θηλυκό και Λόγος ή Έκφραση.

«Κατ’ αυτό τον τρόπο, στις περισσότερες θρησκείες του κόσμου η ιδέα της θηλυκής όψης του Θείου κατέχει εξέχουσα θέση, διαφέροντας μόνο στη μορφή με την οποία παρουσιάζεται σε κάθε εποχή. Η αιγυπτιακή Ίσις κυριάρχησε έναντι των άλλων, προφανώς επειδή η ιστορία της είχε δοθεί στον κόσμο. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι οι απεικονίσεις της Ίσιδος με το βρέφος Ώρο στην αγκαλιά της, ομοιάζουν επακριβώς με εκείνες της Παρθένου Μαρίας που κρατά το βρέφος Ιησού. Επίσης, αρκετά αγάλματα της Ίσιδος εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται σήμερα σε ορισμένες εκκλησίες. Στην ελληνική ή  ρωμαϊκή μυθολογία, η Μητέρα αναφέρεται ως Αφροδίτη και άλλες θηλυκές αρχές ενώ οι Καρχηδόνιοι την λάτρευαν ως Ουράνια Παρθένο.

«Οι αδαείς χριστιανοί κατηγορούν τις αρχαίες θρησκείες ότι λάτρευαν πολλούς θεούς. Αλλά αυτό απλώς οφείλεται στην παρανόηση της σημασίας του πλήθους των θεοτήτων. Όλοι οι εκπαιδευμένοι άνθρωποι ανέκαθεν γνώριζαν ότι δεν υπάρχει παρά ένας μόνο Θεός. Γνώριζαν επίσης ότι εκδηλώνεται με πολλούς τρόπους, τόσο σε ανδρικές όσο και γυναικείες μορφές. Οφείλουμε να εκπαιδευτούμε στην κατανόηση των συμβολισμών της Εκκλησίας, να εκτιμούμε την αξία της συγκριτικής θρησκειολογίας και μυθολογίας. Σε αρχαίες εποχές οι πιστοί λάτρευαν πολλές θεότητες, έκαστη των οποίων εκπροσωπούσε μια θεϊκή ιδιότητα. Οι θεοί είχαν δικούς τους ιερείς και οι θεές δικές τους ιέρειες, που διαδραμάτιζαν σημαντικό ρόλο στη λατρεία όπως και οι ιερείς. Αλλά στις μετέπειτα μεγάλες θρησκείες, τον Χριστιανισμό και τον Μωαμεθανισμό, αμφότερες προερχόμενες από τον Ιουδαϊσμό που αψηφούσε τη θηλυκή αρχή, ο Κοσμικός Διδάσκαλος δεν φέρεται να μιλά πολύ γι’ αυτό το θέμα».

Η γυναίκα εκπρόσωπος

Η Κοσμική Μητέρα εκπροσωπεί τη γυναικεία φύση στην ύψιστη δραστηριότητά της ως μητέρα. Είναι πολύ πιθανόν, οι διάφορες ονομασίες να είχαν αρχικά δοθεί σε μια εκπρόσωπό της γυναικείας φύσης, η οποία προφανώς διατηρούσε ως ιδέα αυτό το αξίωμα για πολλούς αιώνες. Αντιστοίχως, σκεπτόμαστε τον Χριστό ως εκπρόσωπο ενός Ύψιστου Όντος, του Δεύτερου Προσώπου του Λόγου, αξίωμα το οποίο κατείχαν και άλλοι εκπρόσωποι σε διάφορες εποχές. Το Δεύτερο Πρόσωπο ή Δεύτερος Λόγος υφίστατο αιώνες πριν την εμφάνιση του Κυρίου Μαϊτρέγια. Το αξίωμα που κατείχε ο Χριστός εκπροσώπησε και ο Κύριος Γκωτάμα Βούδα, καθώς και άλλοι πριν από τον τωρινό μας Κύριο, ο οποίος θα αναλάβει αργότερα εργασία σε ανώτερα επίπεδα αφήνοντας τη θέση σε εκείνους που θα τον διαδεχθούν. Μπορούμε λοιπόν να οραματιστούμε καλύτερα την ιδέα του Εκπροσώπου, και πιστεύω ότι θα μας βοηθήσει σε αυτό η σκέψη της Κοσμικής Μητέρας ή του Χριστού ως Αρχές, ως Αξιώματα, ως Φως αν προτιμάτε, αεί υπάρχον, το οποίο εκπροσωπείται από διαφορετικές μορφές ανά τους αιώνες.

Στο μικρό βιβλίο του TheWorldMother, ο LeonardBosmanλέγει ότι η μελέτη του έργου του WallisBudgeγια την αρχαία Αίγυπτο, οδηγεί εξολοκλήρου στην ιδέα ότι η χριστιανική διδασκαλία είναι αντανάκλαση της Θείας Σοφίας, όπως αυτή παραδιδόταν εκεί την αρχαία εποχή. Το γεγονός αυτό προσθέτει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην ιστορία της Ίσιδος, κυρίως για όσους ακολουθούν την ιδέα της Κοσμικής Μητέρας. Αν και η βαθύτερη αλήθεια κρύβεται στην εξιστόρηση των περιπλανήσεων της Ίσιδος σαν απλή γήινη γυναίκα, και παρότι πρόκειται για αλήθεια κυρίως κοσμική παρά γήινη, εντούτοις εκπροσωπείται από ένα Μεγάλο Ον που ανήλθε στο βασίλειο των Αγγέλων, έχοντας επιτύχει την Τελειότητα διαμέσου της αποκαλούμενης γυναικείας φύσης.

Στο τέλος του δικού του γήινου ταξιδιού, το Μεγάλο αυτό Ον ενώθηκε εκ νέου με τον Κοσμικό Κύριο. Προφανώς ανέλαβε τη θέση που είχε αφήσει κενή η προκάτοχός της την εποχή των Ατλάντων. Σε κάθε περίπτωση, η Ίσις ήταν εκείνη που απαντούσε στις προσευχές των αρχαίων Αιγυπτίων, προΐστατο σε όλες τις λειτουργίες της γυναικείας φύσης, άπλωνε τη δύναμη της αγάπης και της σοφίας της σε όλους, καθιστάμενη η Μητέρα όλων των όντων. Η διάδοχός της, η τωρινή Εκπρόσωπος της Κοσμικής Μητέρας, είναι το Μεγάλο Ον που έγινε γνωστό ως Μαρία, Μητέρα του Ιησού.

Ο C.W.Leadbeaterεπισημαίνει (TheHiddenSideofChristianFestivals): «Η μητέρα του φυσικού σώματος του Ιησού, ήταν μια γυναίκα της Ιουδαϊκής αριστοκρατίας, μια απόγονος του βασιλικού οίκου του Δαβίδ. Πολύ λίγες λεπτομέρειες είναι γνωστές για τη ζωή της, αλλά είμαστε βέβαιοι ότι θα επρόκειτο για πολύ αγνή ζωή καθώς μόνο μια μεγάλη αγία ήταν δυνατόν να έχει επιλεγεί ώστε να φέρει στον κόσμο έναν τόσο υπέροχο τέκνο. Έζησε βίο άγιο και θεόπνευστο, με τραγική οδύνη κι ωστόσο θαυμαστή παρηγοριά. Βίο, που όπως είναι γνωστό οδήγησε στην άνοδό της σε τέτοιο βαθμό, ώστε να επιτύχει αργότερα τη θαυμάσια και αλλιώτικη ανάπτυξη, την οποία θα εξηγήσω παρακάτω. Οι σπουδαστές της εσωτερική ζωής γνωρίζουν ότι προσεγγίζοντας κανείς το τέλος ενός αγνού γήινου βίου, που είναι τμήμα της πνευματικής του εξέλιξης, το επόμενο στάδιο θα τον ανυψώσει το επίπεδο ενός Μύστη, όπου διανοίγονται εμπρός του πολλά διαφορετικά μονοπάτια περαιτέρω εξέλιξης. Ένα από αυτά είναι η δυνατότητα να αποβεί μεγάλος Άγγελος, αγγελιοφόρος του Θεού. Δηλαδή να επιλέξει την Ατραπό της Αγγελικής εξέλιξης. Είναι η Ατραπός που επέλεξε η Παρθένος Μαρία, όταν έφθασε στο επίπεδο όπου δεν ήταν πλέον απαραίτητη μια νέα ανθρώπινη ενσάρκωση.

«Η γυναίκα που είχε γεννήσει το σώμα του Ιησού πριν δύο χιλιάδες χρόνια, ώστε να ενσαρκωθεί αργότερα σε αυτό ο Χριστός, είναι πλέον ένα ισχυρό Πνεύμα. Λόγω της μεγάλης αγιότητας και της αγνότητάς της, κατέστη Βασίλισσα των Ουρανών και μέλος της Απόκρυφης Ιεραρχίας. Τοιουτοτρόπως, η μεγάλη χριστιανική εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου δεν εκπροσωπεί βέβαια την άνοδο ενός φυσικού σώματος στον Ουρανό, κάτι παντελώς αδύνατο. Αν συνειδητοποιήσουμε ότι δεν πρόκειται παρά για μια ποιητική περιγραφή της εισόδου ενός Τέλειου Μύστη στο βασίλειο των Αγγέλων, θα αντιληφθούμε ευθύς αμέσως την ορθότητα όσων έχουν αναγραφεί σχετικά. Επίσης, θα κατανοήσουμε το μέγεθος της έμπνευσης που δημιούργησε τις θαυμάσιες αγιογραφίες της Παρθένου Μαρίας. Στην εορτή του Ευαγγελισμού, εορτάζεται το μήνυμα του αρχαγγέλου προς την Μαρία. Δηλαδή ότι Πνεύμα Κυρίου θα την επισκιάσει και εκείνη θα γίνει μητέρα ενός μεγάλου πνευματικού Όντος, ενός ισχυρού Πρίγκιπα».

Η Παρθένος Μαρία, όπως και η Ίσις, συνδέεται καθοριστικά με την θηλυκή αρχή του Θείου. Με την άπειρη αγάπη της, τη γνώση και την απόλυτη αγνότητα, κατέστη φύλακας άγγελος ολόκληρου του γυναικείου φύλου, διαχέουσα την Αγάπη και την Ισχύ της Μεγάλης Μητέρας. Η Έλενα Π. Μπλαβάστκυ ανέφερε στο Κλειδί της Θεοσοφίας ότι η Ίσις ήταν μητέρα και τροφός των ανθρώπων. Ήταν γένους θηλυκού και οι Αιγύπτιοι μύστες την παρουσίαζαν ως παρθένο. Πράγματι λέγεται ότι η χάρη διανέμεται σε εμάς διαμέσου της Παρθένου Μαρίας.

Η θηλυκή αρχή του Θείου είναι ύλη και δίχως αυτήν δεν μπορεί να υπάρξει εκδήλωση του Πνεύματος. Είναι αδιαχώριστα μεταξύ τους. Η Έμιλυ Λάτιενς ρωτούσε (TheCalloftheMother): «Γιατί κάθε θρησκεία, οσοδήποτε αρχαία, διατηρούσε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο την ιδέα της Παρθενογένεσης; Ήταν επειδή αυτή αντιπροσώπευε τη μεγάλη κοσμική αλήθεια της γονιμοποίησης της ύλης στην αρχέγονη, παρθενική της κατάσταση ως χάος, από το φως του Πνεύματος. Από την ένωση αυτών των δύο προήλθε το Θείο Τέκνο, η ανθρωπότητα, η οποία, με τη σειρά της θα ανέλθει ανυψούμενη στην απόλυτη τελειότητα, στην αγκαλιά του Πατρός. Με ποιο άλλο τρόπο θα μπορούσαν να δοθούν στον κόσμο οι μεταφυσικές αλήθειες, παρά με το μύθο και το συμβολισμό; Ουδέποτε υπήρξε πρόθεση να εκληφθούν κυριολεκτικά οι μυθικές εξιστορήσεις, υπό τη χονδροειδή υλιστική μορφή τους αλλά αλληγορικά. Με στοχασμό, μελέτη και περισυλλογή είναι δυνατόν να εισχωρήσει κανείς πίσω από την αλληγορία και το σύμβολο, και να συλλάβει την αλήθεια που αποκρύπτει.

«Διαμέσου της μητρότητας, το γυναικείο φύλο μπορεί να εκδηλώσει και να εκπληρώσει τη θεϊκή πλευρά της φύσης του. Η ιδεατή γυναίκα είναι η ιδεατή Μητέρα. Η παρθενικότητα είναι ένα σύμβολο εξαίρετης αγνότητας, αλλά δεν θα πρέπει να εκλαμβάνεται μόνο υπό την περιορισμένη έννοιά της ως φυσική αγνότητα. Εκείνο που οφείλει να εξετάσει κανείς είναι η όψη του Θείου Μητέρα, η ριζική ουσία ή υπόστρωμα όλων των πραγμάτων, η Μήτρα όπου όλα διαμορφώνονται και από την οποία όλα προβάλλουν. Καθώς ουσιαστικά συνιστά τμήμα του Απόλυτου, είναι κατά συνέπεια Τέλεια και Αγνή ή, με άλλα λόγια, αληθινή ‘Παρθένος’ Ουσία, ανέγγιχτη και αμόλυντη, αν μπορούμε φυσικά να χρησιμοποιήσουμε τέτοιους όρους».

Η μητέρα του Ιησού είναι παράδειγμα για όλες τις μητέρες. Είναι Αγάπη αψεγάδιαστη δίχως ίχνος εγωιστικής χροιάς, εξολοκλήρου αγνή, αγάπη του ίδιου του Θεού. Είναι η Αγάπη της Τέλειας Μητέρας, καθότι Εκείνη αντανακλά τη Μητρική όψη του Θείου, και μόνο όταν ο καθρέπτης είναι αψεγάδιαστος και τέλειος, μπορεί η αντανάκλαση να είναι αληθινά Μητρική και παντοτινά Παρθένος. Ο υποβιβασμός της γυναίκας σήμανε την απόκρυψη μιας όψης της Μεγάλης Κοσμικής Ζωής. Αλλά η γυναικεία χειραφέτηση είναι μια κίνηση για την απελευθέρωση αυτής της όψης της Θείας Ζωής (LeonardBosman- Amen, TheKeyoftheUniverse). Η όψη Μητέρα συνεπώς είναι η υποκείμενη αρχική ουσία από την οποία πρόβαλλαν όλα. Μας γεννά και μας θρέφει.

Υπάρχει Μία Απεριόριστη Πραγματικότητα. Ενεργητική – παθητική, αιτιολογική – διαμορφωτική. Το ΕΝ, με τρόπο που δεν περιγράφεται παρά μόνο αλληγορικά ή συμβολικά, πολώνει τον εαυτό του, αποσύρει τον εαυτό του, θα λέγαμε, μακριά από τη δική του Ουσία, προκειμένου να δράσει καθοριστικά εντός ή επάνω σε αυτήν. Σε έκαστο των δύο αυτών πόλων ενυπάρχει φυσικά η ίδια δύναμη, η οποία, έχοντας πολώσει το ΕΝ, έλκει τις δύο όψεις μεταξύ τους με σκοπό τη δράση και την αντίδραση. Η δύναμη αυτή περιγράφεται εδώ ως Σχέση. Πριν τη δημιουργία συνιστούσε διακριτή δύναμη και κατόπιν κατέστη συνθετική δύναμη. Το ΕΝ, στη θετική του όψη δύναται να οριστεί ως Πατέρας και στο αντίθετό του, την παθητική και διαμορφωτική, ως Μητέρα. Η Σχέση, η Συντιθέμενη Δύναμη, το Άγιο Πνεύμα, είναι η ζωογόνος Πνοή, η νοητική ενέργεια του Θείου. Έτσι γεννιέται ένα σύμπαν. Σαν να έχει διαποτίσει ο Θεός με ζωή τη δική Του προβολή, τον μονογενή Υιό Του που ουσιαστικά είναι Αυτός ο ίδιος, το Σύμπαν και η Ζωή που το διαπερνά ((LeonardBosman- Amen, TheKeyoftheUniverse).

Στις απαρχές του κόσμου, λοιπόν, ο Θεός πρόβαλε από τον εαυτό Του ένα τμήμα του εαυτού Του, τον Υιό Του τον μονογενή, για να εμψυχώσει την ύλη και να τη διαμορφώσει σε σχήματα και μορφές όταν αυτή θα έχει ήδη «αφυπνισθεί» ή ζωογονηθεί από το Άγιο Πνεύμα. Πριν τη ζωογόνησή της, η ύλη ήταν δίχως ζωή και καρπό, ήταν παρθένος. Η εν δυνάμει ουσία της ύλης, όχι ο χώρος αλλά η εσώτερη υπόσταση του χώρου, ήταν γνωστή στην αρχαιότητα ως Άβυσσος. Έχοντας πλαστική και διαμορφωτική φύση, ικανή να συλλαμβάνει σχήμα και μορφή, η ύλη συμβολιζόταν πάντοτε και συμβολίζεται ακόμη ως ύδωρ, όπως μαρτυρεί η λέξη που χρησιμοποιείται στο αρχικό εβραϊκό Βιβλίο της Γένεσης. Η λέξη αυτή συνήθως μεταφράζεται ως Ουρανός, αν και το εβραϊκό hashamayinκυριολεκτικά σημαίνει «Ανυψωμένα Ύδατα». Αν κατανοηθεί ορθά αυτή η ιδέα, θα δυνηθούμε να χρησιμοποιήσουμε την έκφραση Πλαστικός Ωκεανός Κοσμικής Ουσίας στο Χώρο, μια Παρθένος Θάλασσα αθέατη αλλά ωστόσο αληθινή ρίζα της ύλης. Καθώς περιβάλλει και εμπεριέχει τα πάντα, καθίσταται η ουράνια σοφία που περικλείει το παν.

Μιλώντας γι’ αυτήν οι φιλόσοφοι χρησιμοποιούσαν πάντοτε λέξη θηλυκού γένους. Μιλούσαν για την Άβυσσο, την αιώνια σοφία, χρησιμοποιώντας την αντωνυμία Εκείνη ή Αυτή. Αυτή είναι η ψυχή, μακροκοσμική και μικροκοσμική, διότι όπως επάνω έτσι και κάτω. Η όψη του Θείου, Μητέρα, εκδηλώνεται ως αιθέρας του χώρου. Όχι ο αιθέρας που μεταφέρει τα κύματα φωτός στην όρασή μας, αλλά ο αιθέρας του χώρου που στην Απόκρυφη Χημεία είναι γνωστός ως Κοίλον (ελλην. στο κείμενο). Υπεράνω αυτής της ουσίας κινήθηκε το Άγιο Πνεύμα, αφυπνίζοντας την υπέροχη ζωτικότητα που διαποτίζει ολόκληρη την ύλη του χώρου, πραγματικά προετοιμάζοντας την κάθοδο του Χριστού, ο οποίος κατήλθε βυθιζόμενος στη θάλασσα της ύλης (Mare). Πολλαπλασιαζόμενος και διαφοροποιούμενος κατά την κάθοδό Του, διευθέτησε τη ζώσα ύλη σε ζωντανές μορφές ορατές και αόρατες, λαμβάνοντας ενσάρκωση πράγματι με την ένωση του Αγίου Πνεύματος και της Παρθένου. Εν συνεχεία, ένα τρίτο κύμα πρόβαλε από τον Πατέρα, μια άλλη πνοή του Θείου, δια της οποίας ο άνθρωπος καθίσταται ψυχή ζώσα κατ’ εικόνα του Θεού.

Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν για ποιο λόγο περιγράφεται η κάθοδος του Λόγου στην ύλη ως γέννηση του Χριστού από μια Παρθένο, και γιατί η Παναγία χαιρετίζεται ως αγνή κι αμόλυντη. Ο Χριστός, ο ενεργών Λόγος ή Λέξη του Θεού πνέει πνοή ζωής στον λεπτοφυή αιθέρα προκαλώντας την ανάδυση φυσαλίδων, από τις οποίες δομείται ό,τι ονομάζουμε ύλη. Όταν αποσύρει την πνοή του, οι φυσαλίδες παύουν να υπάρχουν. Προβάλλοντας την ύλη, ο αιθέρας παραμένει αμετακίνητος και αναλλοίωτος από όσα λαμβάνουν χώρα εντός αυτού. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η Παναγία, η Κυρία του Φωτός, χαιρετίζεται ως Παρθένος αν και είναι Μητέρα πάντων (C.W.Leadbeater, The Hidden Side of Christian Festivals).

Η Θεομήτωρ

«Εκείνη, η άλλη όψη του Θείου, αναφέρεται ως Μητέρα, Κόρη και Σύζυγος του Θεού. Κόρη, επειδή προβάλλει από τον Αιώνιο Πατέρα. Σύζυγος, επειδή δια της δράσεως του Αγίου Πνεύματος επί της Παρθένου ύλης, λαμβάνει χώρα η γέννηση του Χριστού στον κόσμο. Μητέρα, επειδή μόνο δια της ύλης είναι δυνατή η εξέλιξη που συμβάλλει στη γέννηση του Χριστικού Πνεύματος στον άνθρωπο».

C.W.Leadbeater

(The Hidden Side of Christian Festivals)

Στο έργο του TheAngelicHosts, ο GeoffryHodsonαναγράφει: «Ακριβώς όπως η διαδικασία της δημιουργίας είναι συνεχής, εξίσου αδιάλειπτη είναι η μεγαλειώδης τεκνοποίηση. Η Θεία Μητέρα γεννά στο διηνεκές και μέσω Εκείνης, η ζωή του συστήματος ανανεώνεται επ’ άπειρον. Το στοιχείο του ύδατος είναι η αιώνια Μητέρα, η ουράνια γυναίκα, η Παρθένος Μαρία, αεί τεκνοποιούσα αλλά παντοτινά αμόλυντη. Η συμπαντική Ίσις, η θεά βασίλισσα του ηλιακού μας συστήματος, η σύζυγος του ηλιακού Θείου Όντος. Η ζωή της απλώνεται γενναιόδωρα συντηρώντας και θρέφοντας το ηλιακό σύστημα. Εκείνη είναι το αιώνιο μυστήριο. Παραμένει αρχέγονη και αμόλυντη, κι εντούτοις αεί εγκυμονούσα και τεκνοποιούσα. Το ηλιακό σύστημα είναι το τέκνο που θρέφει στο στήθος της. Διαμέσου των αιώνων, οι άνθρωποι την λάτρευσαν ως Θεομήτορα.

«Ολόκληρη η φυλή των στοιχειακών του ύδατος, τα οποία έχουν θηλυκή φύση, από τις νηρηΐδες έως τις ισχυρές βασίλισσες των υδάτων, που φρουρούν τα αποθέματα του ηλιακού συστήματος, είναι εκπρόσωποί Της και εκδηλώσεις της δικής Της ζωής. Σε κάθε πεδίο εκπροσωπείται από ένα ισχυρό μέλος αυτής της υδάτινης φυλής, το οποίο λαμβάνει θέση επικεφαλής των αγγέλων του ύδατος στο αντίστοιχο πεδίο. Έκαστο μέλος της υδάτινης φυλής, στο δικό του επίπεδο είναι ένας εκπρόσωπος της Ύψιστης Βασίλισσας, της Αιώνιας Μητέρας, του Άστρου των Ωκεανών. Όλα μαζί σχηματίζουν μια ζώσα άλυσο ενσυνείδητης ζωής, μέσω της οποίας εκδηλώνεται στο ηλιακό μας σύστημα η ισχύς και οι ιδιότητες της Μεγάλης Μητέρας.

«Σε κάθε πεδίο και κάθε αναβαθμίδα πυκνότητας των πεδίων, το ύδωρ συνιστά μια έκφραση του ενός στοιχείου που διαπερνά τα πάντα και είναι ο φορέας της θηλυκής αρχής του Λόγου, η Μητέρα όλων των  κόσμων, των ανθρώπων και των αγγέλων. Συνεπώς το ύδωρ είναι ιερό. Όταν το πίνουμε, μεταλαμβάνουμε τη ζωή Της. Όταν πλενόμαστε με αυτό, Εκείνη μας καθαίρει. Όταν διασχίζουμε θάλασσες και ωκεανούς, Εκείνη μας μεταφέρει στο στήθος Της. Δική Της είναι η ρόδινη δόξα της αυγής. Αντανάκλαση του αθάνατου κάλλους Της είναι η ομορφιά της δύσης στον ουρανό. Δικό Της είναι το αίμα που ρέει στις φλέβες των ανθρώπων. Δική Της ζωή είναι οι χυμοί των δένδρων και των φυτών.

«Η πρωινή ομίχλη που καλύπτει τα λιβάδια και το γρασίδι, που δροσίζει το διψασμένο χώμα της γης, είναι δείγμα της απέραντης γενναιοδωρίας Της και της ανιδιοτελούς θυσίας με την οποία συντηρεί και θρέφει τον κόσμο. Μήνυμά Της είναι το ουράνιο τόξο, σε αγγέλους και ανθρώπους, ότι η Μητέρα απλώνεται στους ουρανούς με μητρική φροντίδα και προσοχή, αποκαλύπτοντας τη μεγαλειώδη επτάχρωμη ομορφιά Της που περιβάλλει τον κόσμο όλο. Με ακολουθία αγγέλων έρχεται. Τα υδάτινα πνεύματα Την καλωσορίζουν, η ιεραρχία των αγγέλων του ύδατος Την χαιρετούν Βασίλισσά τους. Ολόκληρη η γη γίνεται γονιμότερη κι όλα αναπαράγουν το είδος τους με χαρά, όταν Εκείνη έρχεται να τα θρέψει».

Ο δε C.W.Leadbeaterλέγει (TheHiddenSideofChristianCreeds): «Η Παρθένος Μαρία είναι η ουσία της μεγάλης Θάλασσας της Ύλης. Γι’ αυτό συμβολίζεται ως Αφροδίτη, Βασίλισσα των Θαλασσών και ως Μαρία,  Άστρο των Ωκεανών. Στις αγιογραφίες απεικονίζεται με ενδύματα γαλάζια σαν τη θάλασσα και τον ουρανό. Η πρώιμη μορφή της Μαρίας ήταν η Μαία, που απλώς σήμαινε Μητέρα. Επειδή εξελισσόμαστε μόνο δια του περάσματός μας από την ύλη, Εκείνη είναι επίσης η Ίσις η Μυσταγωγός, η Παρθένος Μητέρα από την οποία γεννιέται ο εντός ημών Χριστός. Είναι το αιτιατό μας σώμα (η χριστική αρχή), η αιώνια κατοικία της αθάνατης ψυχής στον άνθρωπο, η Θεομήτωρ μέσω της οποίας εκδηλώνεται εντός ημών το Αθάνατο Πνεύμα. Διότι το σύμβολο της μήτρας είναι ίδιο με το κύπελλο του Άγιου Δισκοπότηρου.

«Απεικονίζεται ως Εύα κατερχόμενη στην ύλη και τη γέννηση, ως Μαρία Μαγδαληνή σε μη φυσιολογική ένωση με την ύλη. Κατόπιν, καθώς ανυψώνεται καθαρή από την ύλη, απεικονίζεται εκ νέου ως Μαρία Βασίλισσα των Ουρανών, εισερχόμενη στην αιώνια ζωή. Ας προσέξουμε να μην υποπέσουμε ποτέ στο σφάλμα της παρερμηνείας της αγάπης και της ευλάβειας που αποτίνεται στην Παναγία. Διότι Εκείνη όχι μόνον αποτελεί δίαυλο αγάπης και αφοσίωσης προς τον Χριστό, τον Υιό και Βασιλιά Της, εκ μέρους των ανθρώπων, αλλά και ένα μέσον δια του οποίου διαχέεται η δική Του αγάπη ως απάντηση. Ας μη λησμονούμε ότι κανείς από τους γνωρίζοντες, οπουδήποτε και οποτεδήποτε, δεν συνέχεε ποτέ την ευλάβεια, που δικαίως αποτίνεται σε όλα τα ένδοξα θεία όντα όπως η Παναγία, με την ύψιστη λατρεία που απευθύνεται μόνο στον Πατέρα (…). Η δική Του αγάπη όρισε την Μητέρα του Ιησού ως ισχυρό Άγγελο, αποδέκτη της προσευχής και της ευλάβειας των ανθρώπων προς Εκείνον. Συνεπώς δεν χάνεται η λατρεία και η αγάπη με την οποία οι άνθρωποι περιβάλλουν την Παναγία».

Επίσης, ο LeonardBosmanστο έργο του TheCosmicMother, λέγει: «Αναμφίβολα είναι λυπηρό το γεγονός ότι ο δυτικός κόσμος έχει σχεδόν απολέσει κάθε γνώση σχετικά με τη μητρική αγάπη της Φύσης. Είναι γνώση που με τόσο θαυμαστό τρόπο εγκλείεται στην ιδέα της Κοσμικής Μητέρας. Στην Ανατολή είναι εξίσου γνωστή σήμερα η ιδέα αυτή, όπως ήταν σε όλες τις αρχαίες θρησκείες του κόσμου. Κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει τον ευλαβή Ινδουιστή ως αιρετικό, επειδή αναγνωρίζει αμφότερες τις όψεις του Θείου λατρεύοντας τη Σάκτι, δηλαδή τη θηλυκή όψη του Δημιουργού όπως και Αυτόν τον ίδιο. Στη Δύση το πρόβλημα προέκυψε από το γεγονός ότι, παρότι οι χριστιανοί χαιρετούν τον Χριστό ως Θεό, φοβούνται να αναγνωρίσουν τη θεϊκή υπόσταση στον άνθρωπο επειδή αυτό συνεπάγεται αποδοχή του Θείου εν δυνάμει τόσο στη γυναίκα όσο και στον άνδρα. Δεν υπάρχει άλλη ιδέα περισσότερο παράδοξη από την υπόθεση ότι, αν και η Θεία Ζωή πληροί κι αναγνωρίζεται εξολοκλήρου στον Χριστό, δεν θα μπορούσε να ενυπάρξει στην Μητέρα Του απλώς επειδή ήταν γυναίκα».

Σε μια από τις αρχικές επιστολές τους, οι Διδάσκαλοι είχαν επισημάνει πως όταν η γυναίκα καταλάβει τη θέση που επάξια της ανήκει, θα φέρει στον κόσμο Βούδες και Χριστούς. Ότι κάθε γυναίκα πρέπει να είναι ένα Άστρο στην οικία της και τη ζωή της μητρότητας, απλώνοντας ολοένα περισσότερο το φως της προς την τέλεια ημέρα. Εκεί όπου θα τιμώνται οι γυναίκες εκπληρώνοντας το σκοπό τους, εκεί θα βασιλέψει ειρήνη και ευμάρεια. Τότε θα απλωθεί ευτυχία και χαρά ανάμεσα στους νέους. Τότε οι μεγαλύτεροι θα συνεργάζονται συντροφικά υπηρετώντας τη Γη, που είναι η Μητέρα όλων, έκαστος συνεισφέροντας με τον πλούτο της ατομικής του πίστεως. Τότε οι γηραιότεροι θα καταστούν ευλογία με τη σοφία τους και θα αναχωρούν εν ειρήνη με τις δέουσες τιμές. Ο επερχόμενος πολιτισμός θα αναγνωρίσει πλήρως τη θέση της μητρότητας.

Υπάρχει μία μόνο Κοσμική Μητέρα όπως και ένας μόνο Κοσμικός Διδάσκαλος. Η Ιδεατή Γυναίκα, όπως και ο Ιδεατός Άνδρας, εκπροσωπούνται από τον Κοσμικό Διδάσκαλο. Όπως αναγράφεται σε άρθρο του περιοδικού HeraldoftheStar, ο κόσμος χρειάζεται μια νέα αποκάλυψη της σκέψης του Θεού. Οι άνθρωποι έχουν δώσει υπερβολική σημασία στις αποκαλούμενες αρσενικές ιδιότητες, τη δύναμη και το θάρρος. Ωστόσο θα αρχίσουν σταδιακά να δίνουν μεγαλύτερη αξία στις αποκαλούμενες θηλυκές ιδιότητες. Η καλύτερη κατανόηση των εννοιών Πατρότητα-Μητρότητα, θα καταστήσει την ανθρωπότητα ικανή να αποκτήσει μια ευρύτερη αντίληψη του Θείου. Αλλά αυτό θα επέλθει μόνο μέσω μιας εκτενέστερης αποδοχής της γυναικείας πνευματικότητας. Έτσι στην εποχή μας, παράλληλα με την εξέλιξη του πολιτισμού, η Μεγάλη Μητέρα που είναι γνωστή με τόσα πολλά ονόματα, έρχεται να καταλάβει την ιδιαίτερη θέση της ως Μητέρα του Κόσμου. Να αναγνωριστεί επισήμως σε φυσικό επίπεδο, δεδομένου ότι ανέκαθεν δρούσε σε πνευματικό επίπεδο. 

Παρότι το πόνημα της Άννας Μπέζαντ, TheCalloftheWorldMother, δεν προκάλεσε ιδιαιτέρως το ενδιαφέρον του κόσμου, ωστόσο είναι εξαιρετικής σπουδαιότητας. Ο κόσμος υποφέρει επειδή λησμόνησε Εκείνην ως Ζων Πρόσωπο, ως ενσωμάτωση του Πυρός της ύψιστης Μητρότητας, όχι ως διανοητική αφαίρεση αλλά ως Οδηγός Ζωής, Αρχή και Μητέρα όλων. Θεωρώ ότι εμείς, ως θεόσοφοι, έχουμε χρέος απέναντί Της. Όχι μόνο επειδή σχετίζεται με τον Κοσμικό Διδάσκαλο, παρότι αυτός είναι από μόνος του ένας σπουδαίος λόγος (η Κοσμική Μητέρα αναφέρεται σε Εκείνον ως Κύριό Μας, αναγνωρίζοντας την ύψιστη θέση Του), αλλά και επειδή, όπως το τοποθετεί ο GeoffreyHodson (TheAngelicHosts):

«Η Θεοσοφική Εταιρεία εισέρχεται σε μια νέα περίοδο. Οι βασικές διδασκαλίες της παραμένουν πάντοτε αναλλοίωτες και ωστόσο εκφράζονται με διαφορετικό τρόπο. Το Κάλλος εκδηλώνεται ολοένα περισσότερο. Επειδή Εκείνη είναι η ουσία του Κάλλους και το έργο Της με τους αγγέλους είναι Υπέρτατο Κάλλος, εμείς, αν την υπηρετούμε αληθινά και είμαστε πραγματικοί θεόσοφοι, οφείλουμε να εκδηλώνουμε αυτό το κάλλος που είναι ζων αποκρυφισμός, το εσώτερο πυρ της Αλήθειας στον κόσμο. Τοιουτοτρόπως, ως μαθητές του Κυρίου και ως δικά Της τέκνα, ας αφουγκραστούμε το μήνυμά Της αποκαλύπτοντας το μεγαλείο του στον κόσμο. Μόνο τότε θα δυνηθούμε να φωτίσουμε τις μυριάδες ναούς της μητρότητας, με τη λάμψη του ισχυρού Πυρός της Θυσίας και της Δυνάμεώς Της».

Σύμφωνα με την περιγραφή του C.W.Leadbeater, η Κοσμική Μητέρα είναι ένα ισχυρό Ον, επικεφαλής ενός συγκεκριμένου τομέα της Διακυβέρνησης των κόσμων. Ως ισχυρός Άγγελος έχει στην υπηρεσία Της πληθώρα άλλων αγγέλων, τους οποίους αποστέλλει στον κόσμο εκ μέρους Της. Οι περισσότεροι άνθρωποι είμαστε εξοικειωμένοι με το γεγονός ότι υφίσταται Βασίλειο  και  Ιεραρχία Αγγέλων, οι οποίοι εξελίσσονται εκ παραλλήλου με το ανθρώπινο και το υπερανθρώπινο βασίλειο. Ότι στην πραγματικότητα οι άγγελοι είναι Πνεύματα της Φύσης, που επέτυχαν την αυτοσυνείδητη ατομική ύπαρξη και όχι αποθανόντα ανθρώπινα πλάσματα, όπως εσφαλμένα πιστεύουν αρκετοί. Οι ιεραρχίες των αγγέλων περιλαμβάνουν πληθώρα όντων. Από τις τάξεις των μικροσκοπικών συλφίδων έως τις ύψιστες ομάδες των ισχυρών Δυνάμεων.

Αληθινά, πόσο ένδοξη θα είναι η εποχή κατά την οποία το ανθρώπινο γένος θα συνεργάζεται αρμονικά με αυτά τα Όντα. Επιθυμούν να συνεργαστούν μαζί μας σε όλα τα επίπεδα ζωής αλλά εμείς, αν πραγματικά θέλουμε να τους γνωρίσουμε, οφείλουμε να καλλιεργήσουμε τις αρετές της αγνότητας, της ανιδιοτέλειας, της ευθύτητας και της απλότητας, δίχως τα οποία δεν δυνάμεθα να καταστούμε χρήσιμοι σε υπέρτατο βαθμό. Συνεπώς, η Παναγία είναι ένας Άγγελος που εργάζεται επί μιας κατεύθυνσης εξελίξεως, διαφορετικής από την ανθρώπινη εξέλιξη κι εντούτοις ένα μαζί της. Συγκριτικά, θα ήταν ίσως δυνατόν να θεωρήσουμε ότι Εκείνη απολαμβάνει ίσης, ή πιθανόν μεγαλύτερης τιμής από τους μεγάλους Τσόχαν που προΐστανται των Κοσμικών Ακτίνων.

Αναφερόμενος σε Εκείνην, ο GeoffreyHodson (TheAngelicHosts) αναγράφει:

«Είναι όμορφη και ακτινοβολούσα πέραν κάθε περιγραφικής δυνατότητας. Λάμπει ως ενσάρκωση της τέλειας γυναικείας φύσεως, της αποθέωσης της κάλλους, της αγάπης, της τρυφερότητας. Η Θεία Δόξα Την πληροί. Μια Ακτινοβόλος ευτυχία, μια έκσταση πνευματικής χαράς προβάλλει από τους θαυμάσιους οφθαλμούς Της. Παρά την ισχύ της υπόστασής Της, έχει βλέμμα μαλακό και τρυφερό, κατά κάποιο τρόπο πλήρες χαρούμενου παιδικού γέλιου και ταυτοχρόνως ήρεμου ώριμου χαμόγελου. Τοιουτοτρόπως εκπληρώνει το μέγα μερίδιό Της στο Κοσμικό Σχέδιο και αναλαμβάνει τη θέση Της εν μέσω της Ιεραρχίας Εκείνων οι οποίοι, παρότι έχουν γνωρίσει την αιώνια ζωή, υπόκεινται εντούτοις στους περιορισμούς του χρόνου».

Το έργο της Κοσμικής Μητέρας

Ποιο είναι το έργο της Κοσμικής Μητέρας; Θα μπορούσε να πει κανείς ότι όλες οι μητέρες του κόσμου βρίσκονται υπό την προστασία Της. Διότι μέσα στην καρδιά Της συγκρατεί μια εικόνα κάθε γυναίκας, ένα πανομοιότυπό της, το οποίο συνδέεται με το γήινο πρωτότυπο, ώστε κάθε ώρα και στιγμή να δύναται να προφυλάσσει και να ευλογεί όλες τις εκπροσώπους Της στον κατώτερο κόσμο. Η χάρη της αγνής και τέλειας γυναικείας φύσεως αντανακλά το άρωμα της δικής Της παρουσίας. Ουσιαστικά ενώνεται με το γυναικείο φύλο στον κόσμο, υποφέροντας μαζί με όλες τις γυναίκες κάθε οδύνη, ατίμωση και υποβιβασμό ακόμη. Έτσι ώστε να δύναται αληθινά να μοιράζεται μαζί τους το δικό Της θείο επίτευγμα, τη δική Της θαυμαστή δύναμη, την αγάπη που αγκαλιάζει το παν, τη φρεσκάδα της ομορφιάς στην αφύπνιση της γυναικείας φύσεως, καθώς και τη βαθιά ευτυχία της ωριμότητας και της χαράς της συζύγου και μητέρας.

Η Μεγάλη Μητέρα βρίσκεται παντού. Σέβεται όλα τα όντα και τίποτε δεν Της είναι άγνωστο. Όπου υπάρχει ζωή, στους κήπους, στα ζώα, στα ανθρώπινα πλάσματα, εκεί βρίσκεται. Όπου ανθίζει η δημιουργία, εκεί βρίσκεται. Φανερώνει την αγάπη Της, την κατανόησή Της, τη συμπόνια Της προς όλα. Όχι μόνο στο ανθρώπινο γένος αλλά σε όλα τα ζώντα όντα και ιδιαιτέρως των κατώτερων, λιγότερο εξελιγμένων βασιλείων. Ολόκληρη η Φύση ενυπάρχει έμφυτα μέσα Της. Συμπαραστέκεται σε όλους και μας ωθεί να συνειδητοποιήσουμε την αξία μας. Συνεπώς, αν επιθυμούμε την επικοινωνία με Εκείνην, οφείλουμε να συμπονούμε και να σεβόμαστε όλη τη ζωή, όλα τα όντα. Δεν θα πρέπει να αδιαφορούμε ούτε να νιώθουμε απέχθεια ή αποστροφή (Dr. G.S. Arundale, Παγκόσμιος Πρόεδρος της Θ.Ε., 19

 Κέρδισε την ελευθερία από τα δεσμά της σάρκας και ανυψούμενη ενώθηκε με τους Αγγέλους. Εργάζεται αδιαλείπτως προστατεύοντας την ανθρώπινη μητρότητα. Με την ισχύ Της καλεί τους αγγέλους να εργαστούν στην ανύψωση του γυναικείου φύλου σε ολόκληρο τον κόσμο, αποστέλλοντας το μήνυμά Της προς όλους διαμέσου της Αδελφότητας (GeoffreyHodson, TheBrotherhoodofAngelsandMen) Η φροντίδα της Μεγάλης Μητέρας προς τα παιδιά είναι ίσως το μέγιστο και πιο θαυμαστό έργο Της. Εντούτοις υπάρχει κάτι ακόμη που Την συνδέει με ολόκληρη την ανθρωπότητα. Τμήμα της εργασίας Της είναι ο περιορισμός της ανθρώπινης οδύνης, η παρηγοριά, η στοργική φροντίδα, η βοήθεια σε εκείνους που υποφέρουν και θλίβονται, που είναι ασθενείς και βρίσκονται σε κατάσταση μεγάλης ανάγκης.

Ως φύλακας της ανθρωπότητας, η Κοσμική Μητέρα συνεργάζεται στενά με τους Κυρίους του Κάρμα, οι οποίοι είναι επιφορτισμένοι με το έργο της εξεύρεσης κατάλληλων φυσικών σωμάτων για την πληθώρα των ψυχών εν αναμονή νέας ενσάρκωσης επί της Γης. Όπως αρκετοί από εμάς γνωρίζουμε σήμερα, ο Πατριάρχης ή Μανού της Πέμπτης Ρίζας Φυλής εργάζεται με σκοπό τη δημιουργία μιας νέας υποφυλής, της έκτης. Προς τούτο η Κοσμική Μητέρα εργάζεται στην παραγωγή κατάλληλων σωμάτων για τα πνευματικώς εξελιγμένα εγώ. Υπάρχουν χιλιάδες τέτοια εγώ, ψυχές που αναμένουν να ενσαρκωθούν αδημονώντας να βοηθήσουν στο έργο του Κοσμικού Διδασκάλου. Εντούτοις είναι πολύ δύσκολο να εξευρεθούν οι κατάλληλοι φορείς.

Πολλές γυναίκες, οι οποίες δεν κατανοούν την υπέροχη ευκαιρία που τους παρέχει το φύλο τους, επιθυμούν να απαλλαγούν από τους περιορισμούς του γάμου και της τεκνοποίησης. Αυτός ο τρόπος σκέψης, όμως, είναι προφανώς καταστροφικός για το μέλλον της ανθρώπινης φυλής, καθώς σημαίνει ότι αρκετοί πνευματικώς ανεπτυγμένοι γονείς δεν συμμετέχουν στη διαδικασία αφήνοντας το ζήτημα στη διάθεση λιγότερο εξελιγμένων. Από τη σκοπιά του αποκρυφισμού, είναι υπέροχο το έργο της γυναίκας να δημιουργεί σώματα, φυσικά οχήματα για την ενσάρκωση των εξελιγμένων ψυχών και να φροντίζει ώστε να αναπτυχθούν και να εκπαιδευτούν προς όφελος της ανθρωπότητας. ΟC.W.Leadbeater αναφέρεισχετικώς(The World Mother as Symbol and Fact):

«Η Κοσμική Μητέρα επιθυμεί την πνευματικότητα του γάμου και της μητρότητας. Η μητρότητα θα πρέπει να αναγνωρίζεται ως ύψιστο προνόμιο –όπως πραγματικά είναι– και όχι ως περιορισμός. Όταν ο έγγαμος βίος στηρίζεται στην αληθινή αγάπη, την πνευματική αγάπη, μόνο τότε υφίστανται οι απαραίτητες συνθήκες για τη δημιουργία κατάλληλων φυσικών σωμάτων, στα οποία να ενσαρκωθούν εξελιγμένες ψυχές. Δεν υπάρχουν ομορφότερα παιδιά από εκείνα που γεννιούνται με αγάπη. Η γέννηση υπό αυτές τις συνθήκες, βαθαίνει και εμπλουτίζει σε μόνιμη βάση τη συνείδηση της μητέρας. Δεν βοηθά απλώς στην ανάπτυξη μιας βαθύτερης αγάπης προς τον σύζυγό της αλλά επιφέρει σε αμφότερους γονείς και το παιδί μια συναίσθηση απόλυτης κατανόησης του μυστηρίου της ζωής. Αυτό συμβαίνει κυρίως διαμέσου του καρδιακού κέντρου και τους καθιστά ικανούς να αποβούν εν και να ζουν ως εν».

Επίσης (LeonardBosman, TheCosmicMother): «Όταν τα δύο φύλα διευρύνουν αμοιβαία την αλληλοκατανόηση και το σεβασμό τους, τότε μόνο θα βαδίσουν μαζί στην Ατραπό της Τελειότητας. Αν απομακρυνθούν αλλήλων δίχως κατανόηση και συμπόνια ή επιθυμία προς την Ατραπό, αμφότεροι θα βυθιστούν στην πνευματική στασιμότητα. Μόνο η αναγνώριση της αμοιβαίας αλληλεξάρτησής τους επιφέρει την ολοκλήρωση».

Ας ανοίξουμε την καρδιά μας στο μεγαλείο της μητρότητας και ας ανταποκριθούμε στο κάλεσμα της Κοσμικής Μητέρας, όπως προτείνει η Άννα Μπέζαντ (TheNewAnnunciation): «Δεν υφίσταται τίποτα πιο θαυμαστό από τη μητρότητα. Είναι η ύψιστη πράξη του Θείου, μια τέλεια αντανάκλαση κάθε Ζώντος Σπινθήρα της Ζωής Του. Ενυπάρχει στο σπόρο, και ένα φυτό στην πλήρη άνθισή του, διατηρεί το μεγαλείο του αναπαράγοντας τον εαυτό του και συνεχίζοντας να ζει αιώνια μέσω της πράξης της μητρότητας. Αυτή είναι η υπέροχη λαμπρότητα της Αιωνιότητας, η διαχέουσα τη λάμψη της εν μέσω του σκότους του χρόνου. Μητρότητα είναι ο μέγας Λυτρωτής. Όπου υπάρχει μητρότητα, επέρχεται χαρά και ειρήνη ενώ ο παροδικός πόνος δεν είναι παρά ένα μικρό αντίτιμο της εισδοχής σε αυτό το ένδοξο βασίλειο (…). Μητρότητα είναι η εκπλήρωση της ζωής, το άνθισμα του Θείου σε κάθε στάδιο της εκδήλωσής του. Μητρότητα είναι η ύψιστη Αδελφοσύνη. 

«Κάθε γυναίκα που έγινε μητέρα, ατένισε τον Παράδεισο και εισήλθε στους Ουρανούς. Υπάρχει έργο πιο θαυμαστό για έναν άνδρα, από το να βοηθήσει με σεβασμό μια γυναίκα να εκπληρώσει το μεγαλείο της μητρότητας; Υπάρχει έργο πιο θαυμαστό για μια γυναίκα, από το να ολοκληρώσει το μεγαλειώδες μυστήριο της μητρότητας, είτε ως μητέρα η ίδια είτε υπηρετώντας μητρικά τον κόσμο;  Μια γυναίκα, δεν είναι μητέρα εκτός από τα δικά της τέκνα και σε όλα τα τέκνα Μου που διψούν και πεινούν για μητρική φροντίδα; Αν όλες οι γυναίκες δραστηριοποιηθούν στην υπηρεσία Μου, αν όλες τιμώνται με σεβασμό, κάθε αθλιότητα θα εξαφανιστεί, κάθε μοναξιά, κάθε απελπισία από τον κόσμο. Διότι δεν θα υπάρχει χώρος ελεύθερος για αυτά, εκεί που η μητρότητα ενοικεί ισχυρή και τρυφερή».

Οι γυναίκες βρίσκονται υπό την προστασία της Κοσμικής Μητέρας κυρίως όταν, όπως τόσο ωραία περιγράφει ο C.W.Leadbeater (TheWorldMotherasSymbolandFact), «την ώρα της θαυμαστής δοκιμασίας τους, εκτελώντας το υπέροχο έργο που τους εδόθη από τον Κύριο, καθίστανται πράγματι μητέρες ανθρώπων. Λόγω του εξαίρετου έργου της γυναίκας και του τρομερού πόνου που το συνοδεύει, στην Διακυβέρνηση των κόσμων περιλαμβάνεται ένας ιδιαίτερος τομέας. Έργο του είναι να φροντίζει κάθε γυναίκα στην οδύνη της και να της προσφέρει όση βοήθεια και δύναμη επιτρέπει το κάρμα της. Όταν ένα βρέφος γεννιέται, ένας από τις μυριάδες αγγέλους που βρίσκονται στην υπηρεσία της Κοσμικής Μητέρας, παρευρίσκεται ως εκπρόσωπός Της την ώρα του τοκετού. Πράγματι λοιπόν, θα μπορούσε να πει κανείς ότι διαμέσου των εκπροσώπων Της, η ίδια η Κοσμική Μητέρα παρευρίσκεται δίπλα στην κλίνη κάθε μητέρας και την βοηθά. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η βοήθειά Της απλώνεται εξίσου σε όλες τις γυναίκες».

Η Κοσμική Μητέρα δεν διαχωρίζει πλούσιους και πτωχούς. Όλοι είναι εξίσου τέκνα Της. Συνεπώς, δική Της είναι η στοργική βοήθεια την ώρα του τοκετού, σε οποιαδήποτε κοινωνική τάξη ή χώρα κι αν ανήκει η ετοιμόγεννη μητέρα. Παρέχει εξίσου τη βοήθειά Της στην τρώγλη και την πλούσια έπαυλη. Καμία γυναίκα δεν εξαιρείται από την τα πάντα περιβάλλουσα αγάπη Της. Τιμά ακόμη και την πιο κατατρεγμένη γυναίκα, στο όνομα της Θείας Μητέρας που διακρίνει μέσα της. Καθαγιάζει το ναός της γέννησης και καλωσορίζει κάθε ανθρώπινο βρέφος στη νέα του διαμονή. Πέρα από τη βοήθεια που προσφέρει με την Παρουσία Της στην ψυχή της μητέρας και του νεογέννητου σε κάθε επίπεδο, εμποτίζοντάς τους με την αρμονική και ηρεμιστική ενέργειά Της, παρατηρεί προσεκτικά τις νοητικές και συναισθηματικές μεταπτώσεις της μητέρας συμμετέχοντας σε όλη την εμπειρία που βιώνει, ακόμη και στις οδύνες. Συγχρόνως βοηθά στη διεύρυνση της συνείδησης που, σε κάποιο βαθμό, συμβαίνει σε όλες τις μητέρες κατά τη διάρκεια της θυσιαστικής πράξης του τοκετού.

Ενόσω ο GeoffreyHodsonδιεξήγαγε διορατικώς σχετική έρευνα στην προγεννητική ανάπτυξη ενός εμβρύου, αντιλήφθηκε το έργο της Κοσμικής Μητέρας. Μελετώντας την εμβρυική ανάπτυξη, διέκρινε ένα αγγελικό ον, έναν deva, που εργαζόταν επί του σώματος του εμβρύου. Παρατήρησε ότι κατά τον ένατο μήνα της κύησης, η αύρα του αγγελικού αυτού όντος μεταβλήθηκε δραματικά, ομοιάζοντας με «όμορφο γαλάζιο πέπλο, ριγμένο στην κεφαλή και τους ώμους, η μία άκρη του οποίου κάλυπτε προστατευτικά μητέρα και βρέφος (…). Έλαμπε με ασημόχρουν φως και, καθώς ο άγγελος έσκυβε επάνω στους προστατευόμενους του αγκαλιάζοντας τους, η εικόνα θύμιζε εκπληκτικά την Παναγία με το Βρέφος».

Το γαλάζιο πέπλο που καλύπτει την κεφαλή και τους ώμους όλων όσοι συνδέονται ιδιαιτέρως με την Κοσμική Μητέρα, δεν εμφανίζεται μόνο κατά τη διάρκεια ενός τοκετού. Μπορεί να γίνει ορατό υπεράνω της κεφαλής των αφοσιωμένων στην Παναγία, οι οποίοι, λόγω ισχυρής έμφυτης μητρικής φύσεως ή προσκολλήσεως σε Εκείνην, προσπαθούν ως δίαυλοι να μεταδώσουν την ευλογία Της στους άλλους. Εκείνο το αγγελικό ον εξέπεμπε τόσο βαθιά τρυφερότητα, τέτοιο αληθινό μητρικό πνεύμα αγάπης, χαράς και προστασίας, ώστε ο GeoffreyHodsonθέλησε να ανακαλύψει την αιτία. Ανυψώνοντας τη συνείδησή του σε ανώτερο πεδίο, διαπίστωσε ότι η πραγματική πηγή αυτής της θαυμαστής αγάπης και προστασίας που περιέβαλλαν μητέρα και βρέφος, ήταν «ένα Ον που ενσάρκωνε το πνεύμα της Μητρότητας, ως γυναίκα, τόσο τρυφερά και αληθινά, ώστε αναγνώρισε πως δεν ήταν άλλο από την ίδια την Ευλογημένη Μητέρα. Επισκίαζε τόσο βαθιά και υπέροχα το αγγελικό πλάσμα που την εκπροσωπούσε, και μέσω αυτού την μητέρα και το βρέφος, ώστε φαινόταν σαν να ήταν η Ίδια παρούσα στον τοκετό» (TheWorldMother, LeonardBosman).