Αποτελεί γενική πεποίθηση ότι αν η αστρολογία ήταν πραγματική επιστήμη, θα μπορούσε να τα προβλέψει όλα. Για αρκετούς ανθρώπους, αποδοχή των δυνατοτήτων της αστρολογίας απλώς θα σήμαινε παραδοχή της υπόθεσης ότι όλα είναι προκαθορισμένα από μια άκαμπτη μοίρα, ή έναν αμείλικτο καρμικό νόμο, και ότι δεν υπάρχει χώρος για ελεύθερη θέληση. Τα τρία θέματα της επικεφαλίδας μας θεωρούνται σε γενικές γραμμές ασύμβατα μεταξύ τους αλλά σκοπός αυτού του άρθρου είναι να δείξουμε ότι δεν υπάρχει ασυμβατότητα, παρότι αυτό δεν αποτελεί μια ολοκληρωμένη θέση που να στηρίζεται σε ακαδημαϊκή βάση. Σκοπεύουμε, μάλλον, να υποδείξουμε μια κατεύθυνση έρευνας που, αν ακολουθηθεί με σοβαρότητα και συστηματικότητα, θα μπορούσε να προσελκύσει τον κόσμο στη μελέτη της αστρολογίας ως επιστήμης. 
Το μεγάλο «αμάρτημα» στο οποίου πέφτουν πολλοί αστρολόγοι είναι ότι προσποιούνται πως έχουν απόλυτη βεβαιότητα και πεποίθηση στις προβλέψεις τους, αλλά αυτή η στάση τους εκθέτει την αστρολογία στο χλευασμό, δεδομένου ότι δεν εκπληρώνονται όλες οι προβλέψεις. Επιπλέον, προϋποθέτει ότι δεν υπάρχει καθόλου ελεύθερη θέληση στον άνθρωπο και αρνείται την πιθανότητα της εξέλι ξης εκείνου που επιζητεί να ανακαλύψει το νόημα της ζωής. Εδώ θέλουμε να αποδείξουμε ότι υπάρχει χώρος για ελεύθερη θέληση εντός του πεδίου της αστρολογίας, και ότι η αστρολογία δεν είναι καθοριστική. Θα ρωτήσει κάποιος: Ποια θα ήταν η χρησιμότητα της αστρολογίας αν αποτελούσε κάτι καθοριστικό; Σκοπός της θα ήταν τότε να ταράξει τους ανθρώπους προκαλώντας ανησυχία και αγωνία για άμεσα ή μελλοντικά ανηλεή γεγονότα;  Τι νόημα θα είχε η ζωή αν όλα ήταν απαρέγκλιτα προκαθορισμένα; Η επίλυση των μεγαλύτερων προβλημάτων που προκύπτουν από την άσκηση της αστρολογίας εξαρτάται από την ύπαρξη ή μη, καθαρής προοπτικής στην αντιμετώπισή τους. Αναζητώντας την καθαρότητα είναι απαραίτητο να έχουμε προηγουμένως κατανοήσει έστω και ελάχιστα το θέμα της αστρολογίας, του κάρμα και της ελεύθερης θέλησης. 

Αστρολογία σημαίνει «μελέτη των άστρων» (ή επιστήμη των άστρων, ανάλογα πώς μεταφράζει κανείς την ελληνική λέξη λόγος – logos). Σκοπός της είναι να μελετήσει τις σχέσεις ανάμεσα στα ουράνια και τα γήινα φαινόμενα καθώς και όλα τα πλάσματα που ζουν επί της γης. Αυτές οι σχέσεις μπορεί να είναι άμεσες, συγχρονιστικές ή άλλου είδους επιρροές. Θα ήθελα να τονίσω ότι δεν πρόκειται για πεποίθηση αλλά για μελέτη, όπως είχε τονίσει και ο Σερ Ισαάκ Νεύτων απαντώντας στην ερώτηση που του έθεσαν για τη βάση της αστρολογίας, και είχε πει σε εκείνον που ανακάλυψε τον Κομήτη Halley: «Κύριε, εγώ την έχω μελετήσει αλλά εσείς όχι». (The Complete Planetary Ephemeris, 1950-2000 μ. Χ.) 
Η ελεύθερη θέληση αφορά τη δυνατότητα του ανθρώπου να επιλέξει ελεύθερα και να πράξει ανάλογα διαμέσου της επιλογής του, έτσι ώστε να καταστεί ικανός είτε να διατηρήσει τα πράγματα ως έχουν είτε να μεταβάλλει τις συνθήκες σύμφωνα με την επιλογή του. Για το Κάρμα, η Δρ. Άννα Μπέζαντ – πρώην Παγκόσμια Πρόεδρος της Θεοσοφικής Εταιρείας – έλεγε: 
«Λίγα πράγματα, ίσως, είναι τόσο επικίνδυνα όσο η μερική γνώση του καρμικού νόμου. Και δυστυχώς, αρκετοί από εμάς έχουν σταματήσει στο σημείο της μερικής γνώσης» 
(The Theosophical Life). 

Κάρμα, είναι ένας σανσκριτικός όρος που κυριολεκτικά σημαίνει δράση, αλλά στην Ανατολή θεωρείται ότι περικλείει επίσης και την αντίδραση που ακολουθεί τη δράση. Στην Ανατολική φιλοσοφία,το κάρμα δεν αποτελεί πραγματικά νόμο του πνευματικού κόσμου. Η Σχολή των Samkhya, για παράδειγμα, λέγει το αντίθετο. Δηλαδή, ότι ο νόμος του Κάρμα αφορά το βασίλειο της ύλης, ή Prakriti, που περιλαμβάνει την ύλη, το χρόνο και όλα τα μεταβλητά πράγματα, και ότι δεν αφορά το βασίλειο του πνεύματος, ή Purusha, όπου υπάρχει απελευθέρωση (Mukti) από το Κάρμα. Θα πρέπει όμως  να θυμόμαστε ότι στο βασίλειο της Prakriti συμπεριλαμβάνονται όλα τα επίπεδα της ύλης, ακόμη και εκείνα που είναι λεπτότερα από το αέριο, καθώς και τα συναισθήματα και οι σκέψεις μας, δηλαδή η ψυχή μας (psyche).

Κατά συνέπεια, είναι ενδιαφέρον να παρατηρήσουμε ότι μια λεπτομερέστερη ανάλυση του τρόπου με τον οποίο κυβερνάται η ίδια η  ύλη από τους τρεις νόμους της κλασσικής μηχανικής του Νεύτωνα, μας φανερώνει μια εκδήλωση του Κάρμα στη φυσική ύλη. Από την άλλη πλευρά, όταν ο Αϊνστάιν παρουσίασε τη θεωρία του (E=mc2), οι φυσιολόγοι ανακάλυψαν ότι η ουσία της ύλης δεν ήταν υλική υπό την έννοια που της έδιναν οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι. Ερευνώντας και προσπαθ ώντας να ελέγξουν τη βάση της ύλης – το άτομο – τη διέσπασαν σε ολοένα μικρότερα σωματίδια. Έτσι, οι επιστήμονες, όσο προχωρούσε η έρευνα τόσο πλησίαζαν στο σημείο να αντιληφθούν ότι το άτομο – που οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν ως το ελάχιστο υλικό σωματίδιο – μπορούσε να διασπασθεί και να διαλυθεί σταδιακά σε λεπτότερες μορφές ενέργειας. Αυτό αποτέλεσε την μεγάλη ανακάλυψη του 20ου αιώνα, που πραγματικά άλλαξε την ιστορία του κόσμου. Ίσως η Έλενα Π. Μπλαβάτσκυ να είχε συλλάβει αυτή την εξέλιξη της Επιστήμης όταν διαβεβαίωνε πως τα έργα της θα γινόταν περισσότερο και καλύτερα κατανοητά «ύστερα από εκατό χρόνια»(Κλειδί της Θεοσοφίας). Είχε γράψει επίσης στη «Μυστική Δοξασία» (1888) ότι η ύλη ήταν «συμπυκνωμένο ή κρυσταλλοποιημένο πνεύμα». 
Η ουσία της ύλης είναι ένας ωκεανός άχρονης ενέργειας, δηλαδή εκτός του χρόνου στο αιώνιο παρόν. Αναλογικά, η δική μας ουσία, η ουσία της συνείδησής μας που είναι πλήρης εγρήγορσης, αποτελεί, όπως ίσως γνώριζαν οι πρόγονοί μας, μια από τις απλούστερες μορφές ενέργειας, δηλαδή αγνό Φως. Η προσοχή της είναι πάντοτε στραμμένη στο παρόν, ο Εαυτός υπάρχει μόνο στην παρούσα στιγμή και το Πνεύμα (Atman, Purusha) δεν επηρεάζεται από το χρόνο ή το κάρμα (το νόμο του αίτιου και του αποτελέσματος, ή της δράσης και της αντίδρασης). Το Πνεύμα είναι πάντοτε ελεύθερο και ενωμένο με το παν. Δεν γνωρίζει μοναξιά διότι δεν υπάρχει διαχωρισμός στο πνευματικό βασίλειο, ούτε χάσμα μεταξύ αίτιου και αποτελέσματος όπως συμβαίνει στον υλικό κόσμο του χρόνου, ούτε μεταβολές και διαδοχές. Παρόλα αυτά το Πνεύμα, ακόμα και στο επίπεδο της φυσικής ύλης, εκφράζει κάτι από την αδιαίρετη ενότητα που αποτελεί τον ωκεανό του πνευματικού φωτός. 

Υπάρχει ένας υλικός νόμος δια του οποίου, κάθε διατάραξη που προκαλείται αν ρίξουμε μια πέτρα σε μια λίμνη, δεν επηρεάζει μόνο τα ύδατα στο σημείο της πτώσης αλλά η επίδρασή της απλώνεται σε ολόκληρη τη λίμνη, διαταράσσει τα ύδατα σε όλη την έκτασή της, και αυτό δείχνει συμβολικά την ενότητα της λίμνης. Εκείνο που επηρεάζει το μέρος (το σημείο της πτώσης) επηρεάζει και το όλο (όλη τη λίμνη) και το αντίστροφο. Όλα είναι αλληλένδετα στον ωκεανό της ενέργειας, που είναι η ουσία της ύλης. Η διατάραξη των υδάτων που προκαλείται από την πτώση μιας πέτρας στη λίμνη, διαμοιράζεται σε ομόκεντρα κυκλικά κύματα που ξεκινούν από το σημείο της πτώσης και φθάνουν έως την ακτή, από όπου επιστρέφουν εξ αντανακλάσεως προς τα πίσω στο σημείο της πτώσης. Αυτή είναι μια έκφραση του νόμου της δράσης και της αντίδρασης, δια του οποίου αποκτάται η ισορροπία ανάμεσα στα διάφορα τμήματα του όλου. Ο τρίτος νόμος του Νεύτωνα κυβερνά τις σχέσεις των τμημάτων εν ός όλου, ή ακόμη κα τα διάφορα σώματα και ορίζει ότι (Mathematical Principles of Natural Philosophy) για κάθε δράση υπάρχει πάντα μια αντίθετη ισόποση αντίδραση ή, ότι η αμοιβαία αλληλεπίδραση δύο σωμάτων είναι ισόποση και κατευθύνεται προς αντίθετες μεταξύ τους κατευθύνσεις. Χρησιμοποιώντας απλούστερα λόγια ο Απόστολ ος Παύλος έλεγε (Προς Γαλάτες, 6,7):
«Εκείνο που σπέρνει κανείς, εκείνο θα θερίσει»

Η αστρολογία βασίζεται στον ίδιο ολιστικό συλλογισμό ότι όλα τα πράγματα είναι αλληλένδετα ή, αν προτιμάτε την αρχαία βεβαίωση από τον Σμαράγδινο Πίνακα του Ερμή Τρισμέγιστου, «Όπως επάνω έτσι και κάτω». Αυτό σημαίνει ότι τα ουράνια φαινόμενα αντανακλώνται επί των γήινων, ότι ο μακρόκοσμος αντανακλάται στον μικρόκοσμο. Και αυτός είναι ο θεμελιώδης νόμος των αντιστοιχιών στην αστρολογία. Δεν μπορούμε να διαβεβαιώσουμε ότι το κάρμα αποδεικνύει την αξία της αστρολογίας διότι είναι πάντα πολύ δύσκολο να εξακριβωθεί κάτι τέτοιο. Στην Ανατολική σκέψη το κάρμα προϋποθέτει και ζητά τη μετενσάρκωση, που θα παρέχει επιπλέον χρόνο ώστε να επιστρέψουν στη ζωή ενός ατόμου ακόμη και τα αποτελέσματα παλαιότερων πράξεών του. Αυτή η αλληλεξάρτηση ανάμεσα στο κάρμα και τη μετενσάρκωση, παρότι είναι απλή στην ουσία της, απαιτεί μια λεπτομερή ανάλυση που δεν μπορούμε να κάνουμε εδώ. Από την άλλη πλευρά, αληθινό είναι και το αντίστροφο. Δηλαδή, όταν η αστρολογία μελετάται με επιστημονική και στατιστική αυστηρότητα, αποτελεί ένα από τους ευκολότερους τρόπους να εξάγουμε ενδείξεις ότι οι περιστάσεις της ζωής ενός ατόμου δεν προκύπτουν από απλή τύχη, αλλά ότι κυβερνώνται από το μυστηριώδη νόμο της αλληλεξάρτησης. 
Δεν χρειάζεται να διαθέτει κανείς ψυχικές ή υπεραισθητές δυνάμεις για να διαβάσει έναν αστρολογικό πίνακα, αλλά μόνο γνώσεις βασικής αστρολογίας και μερικά παραδοσιακά κλειδιά ερμηνείας που αντιπροσωπεύουν τη σύνθεση αστρολογικών παρατηρήσεων οι οποίες συγκεντρώθηκαν και καταγράφηκαν  επί χιλιάδες χρόνια. Έτσι, η αστρολογία είναι ένα από τους ευκολότερους τρόπους να αποκτήσουμε ενδείξεις για τη λειτουργία του κάρμα, διότι οι συνθήκες τού αποκαλούμενου πεπρωμένου ενός ατόμου, υπάρχουν ήδη και μπορούν να διαβασθούν στον αστρολογικό χάρτη του από τη στιγμή της γέννησής του. Επομένως, ο αστρολογικός χάρτης δεν συντάσσεται προκειμένου να κάνει κάποιος τις επιλογές του σε αυτή τη ζωή, διότι αυτή η ζωή μόλις τώρα αρχίζει – με τον τοκετό – για ένα συγκεκριμένο άτομο που δεν επέλεξε συνειδητά και ελεύθερα την στιγμή της γέννησής του. Είναι σαφές ότι δεν μπορούμε να αποδώσουμε στο άτομο την επιλογή του δικού του αστρολογικού χάρτη αλλά μάλλον στη Φύση ή σε άλλα άτομα, όπως είναι οι γονείς του ή ο μαιευτήρας ιατρός, οι οποίοι μπορούν να θεωρηθούν ως εκπρόσωποι του κάρμα που έρχονται από προηγούμενες ζωές του ατόμου. 

Στην πραγματικότητα, σύμφωνα με την Ινδική αστρολογία και φιλοσοφία, εκείνο που φέρνει το άτομο σε αυτή την ενσάρκωση είναι το  κάρμα του από περασμένες ζωές. Αλλά από τη στιγμή της γέννησής του, δηλαδή από τη στιγμή που το σώμα του βρέφους εκτίθεται άμεσα στις αστρικές επιρροές δίχως την προστασία του σώματος της μητέρας του, καταγράφεται ένας χάρτης που αντιπροσωπεύει τις βασικές ροπές που θα επηρεάσουν ολόκληρη τη ζωή του. Αυτός ο χάρτης αποτελεί έ κφραση του ώριμου κάρμα ή Prarabdha Karma. Όπως έλεγε η Δρ. Άννα Μπέζαντ:

«Το ώριμο κάρμα…. μπορεί να εμφανισθεί ως σχέδιο μέσα στο ωροσκόπιο που θα καταγράψει ένας πολύ ικανός αστρολόγος»
(Η Αρχαία Σοφία)

Παρόλα αυτά, το ώριμο κάρμα δεν είναι παρά μια ευρύτερη παρουσίαση του πρώτου νόμου του Νεύτωνα, που αναφέρεται στην αδράνεια, δηλαδή ότι κάθε σώμα παραμένει σε κατάσταση ακινησίας ή ομαλής ευθύγραμμης κίνησης, εκτός και αν αναγκασθεί να μεταβάλλει αυτή την κατάσταση ωθούμενο από εξωτερικές δυνάμεις που ασκούνται επάνω του. Δεν υπάρχει κάτι αυστηρά πνευματικό εδώ. Ο νόμος της αδράνειας απλώς αναφέρει ότι, αν τίποτε δεν έρχεται να συναντήσει ένα σώμα, αυτό συνεχίζει να ακολουθεί τις ροπές που ενεργοποιήθηκαν από το δικό του παρελθόν. Μπορούμε επίσης να δεχθούμε ότι μια ευθεία είναι η καμπύλη μια άπειρης ακτίνας και αν, όπως ο Αϊνστάιν, θεωρήσει κανείς ότι το σύμπαν είναι καμπύλο, δύο μόνο εναλλακτικές υπάρχουν: το σώμα είναι ακίνητο (αδράνεια ή ακινησία) ή «έλκεται» γύρω από ένα ακίνητο σημείο απείρως απομακρυσμένο (ομαλή ευθύγραμμη κίνηση – αδράνεια κίνησης). Όλα αυτά είναι τμήμα της σύγχρονης Φυσικής όπου η κλασσική μηχανική εξακολουθεί να ισχύει ως έκφραση των γενικών αρχών της διατήρησης της ενέργειας, της ορμής και της γωνιακής ταχύτητας. Αναλογικά, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η ψυχή έχει επίσης δύο εναλλακτικές: να έλκεται στο χρόνο (το παρελθόν ενεργοποιεί το μέλλον) σε κυκλικές μετενσαρκώσεις (samsara) γύρω από το άχρονο πνεύμα ή, έχοντας ολοκληρώσει το ταξίδι της και ευρισκόμενη σε κατάσταση φώτισης, να μη χρειάζεται πλέον να ενσαρκωθεί εκ νέου (mukti). 

Οι αρχαίοι θεόσοφοι της Αλεξάνδρειας, τον 3ο μ.Χ. αιώνα, ήταν Νεοπλατωνικοί και αποκαλούντο επίσης «Αναλογικοί» διότι δεν αναζητούσαν τη Σοφία μόνο στη μελέτη των βιβλίων αλλά και στις αναλογίες επίσης και τις αντιστοιχίες. Έτσι, θεωρούσαν τα γεγονότα που συνέβαιναν στον εξωτερικό κόσμο ως εκφράσεις και εμπειρίες της ανθρώπινης ψυχής. Παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον λοιπόν να καταλάβουμε με ποιο τόπο μπορούν να διακριθούν αυτές οι αναλογίες στις απλούστερες κινήσεις της ύλης διότι, σύμφωνα με τη φιλοσοφία, το σύμπαν αποτελεί μια ολοκληρωμένη ενότητα η οποία διαπερνάται από μια πανταχού παρούσα αρχή. Έτσι, για παράδειγμα, η Ανατολική αρχή της μετενσάρκωσης και της περιοδικότητας μπορεί να εκληφθεί, αναλογικά, ως έκφραση, σε ευρύτερο επίπεδο, των ίδιων γενικών αρχών της Φυσικής όπως η διατήρηση της ενέργειας, της ορμής και της γωνιακής ταχύτητας. 
Στην Ανατολική φιλοσοφία και κυρίως στην A dvaita Vedanta, δεν υπάρχει ουσιαστική διαφορά μεταξύ του αιώνιου πνεύματος (Atman) και της αθάνατης ψυχής, ή του ανώτερου νοητικού (vijnanamayakosa) και του φυσικού σώματος (annamayakosa), διότι σε αυτή τη φιλοσοφία δεν δέχονται τον δυισμό αλλά μόνο μια Υπέρτατη Πραγματικότητα. Με άλλα λόγια, δεν υπάρχει παρά μόνο μια ζωή σε ολόκ ληρο το σύμπαν, κάτι που ως ιδέα είναι παρόμοια με τη φιλοσοφία του Σπινόζα. Θα μπορούσαμε επίσης να πούμε, από αυτό το σημείο αναλογίας, ότι υπάρχουν μόνο το Πνεύμα ή αγνή ενέργεια (Atman) και η πλάνη (Maya) ή ψευδαισθητική, άρα παροδική, μορφή που προέρχεται από τη συμπύκνωση της άχρονης ενέργειας στην ύλη του χρόνου. Το πνεύμα θα μπορούσε να συγκριθεί με τον ατμό, η ψυχή ή νους με το ύδωρ, και το σώμα με τον πάγο. Και τα τρία έχουν την ίδια ουσία (Η2Ο) αλλά βρίσκονται σε διαφορετικές καταστάσεις πυκνότητας και έτσι εμφανίζουν διαφορετικούς βαθμούς ελευθερίας. Για παράδειγμα, σε ένα κύβο πάγου το νερό συμπιέζεται στις τρεις διαστάσεις του χώρου και περιορίζεται στα όρια μιας συγκεκριμένης μορφής, γεγονός που δεν συμβαίνει με τον ατμό. Σύμφωνα με τον Lavoisier(Elements of Chemistry), σε όλα τα έργα της τέχνης και της Φύσης δεν δημιουργείται τίποτα διαφορετικό αλλά μια ίση ποσότητα ύλης υπάρχει πριν και μετά το εγχείρημα. Η ποιότητα και η ποσότητα των χημικών στοιχείων παραμένουν ακριβώς οι ίδιες, και τίποτα δεν συμβαίνει πέρα από μεταβολές και τροποποιήσεις στο συνδυασμό τους.

Αυτή η ιδέα μπορεί να ερμηνευθεί ως μια αναλογία μεταβολής της μορφής, των συνδυασμών, ή ως κατάσταση της διατήρησης της ενέργειας. Το πνεύμα είναι ελεύθερο ενώ το σώμα όχι και εντούτοις, αυτά τα δύο ουσιαστικά είναι το ίδιο πράγμα, ενώ οι ιδιότητές τους διαφέρουν κατά πολύ, ως αποτέλεσμα του διαφορετικού βαθμού πύκνωσης. Το πνεύμα δεν απουσιάζει ποτέ από το τώρα, από την παρούσα στιγμή. Πάντα είναι, ποτέ δεν ήταν ούτε και θα γίνει, διότι αυτές οι παροδικές ψευδαισθήσεις αποτελούν μόνο προϊόντα του νου. Το παρελθόν και το μέλλον δεν είναι αληθινά παρά μόνο για την υποκειμενική μνήμη και τη φαντασία αντίστοιχα. Αυτός είναι ο λόγος που όλες οι ψυχολογικές οδύνες ουσιαστικά είναι φανταστικές και προέρχονται από την ταύτιση της αγνής συνείδησης, που είναι πάντοτε παρούσα, με την προβολή μιας νοητικής προσδοκίας της φαντασίας που παράγεται από το νου στο χρόνο. Αυτό μπορεί να είναι η επιθυμία να επαναληφθεί μια ευχάριστη στιγμή που έχει αποθηκευθεί στη μνήμη του παρελθόντος (έλξη), ή να αποφευχθεί η επανάληψη μιας οδύνης που επίσης έχει αποθηκευθεί στο παρελθόν (άπωση).
Οι υποκειμενικές κινήσεις του νου, όπως η έλξη και η άπωση, καθώς και τα αποτελέσματα που αυτές προκαλούν, π.χ. η επιθυμία και ο φόβος, η αγωνία και το μίσος, η ευφορία και η κατάθλιψη, στην πραγματικότητα είναι τόσο φανταστικά και ψευδαισθητικά για την αγνή συνείδηση του Πνεύματος όσο είναι και η χαρά ή η θλίψη ενός ανθρώπου που παρακολουθεί ένα έργο στην τηλεόραση. Μπορούν επίσης να συγκριθούν με τις αντιδράσεις ενός μικρού παιδιού που δεν αντιλαμβάνεται ότι ο νυκτερινός εφιάλτης του δεν είναι αληθινός, μόνο και μόνο επειδή εκείνο έτσι τον νιώθει. Το παιδί υποφέρει επειδή ταυτίζεται με το φάντασμα του εφιάλτη του, αλλά όταν μεγαλώσει και αντιληφθεί ότι η ψυχολογική οδύνη του εφιάλτη είναι φανταστική και παροδική, τότε το φάντασμα εξαφανίζεται και η οδύνη σταματάει. Η ταύτιση (asmita, που κυριολεκτικά σημαίνει «είμαι αυτό το πράγμα») βρίσκεται πίσω από το ψυχολογικό εγώ που υποφέρει. Μόλις σταματήσει η ταύτιση, σταματάει και η οδύνη. Έτσι, δεν θα έπρεπε να λέγει κάποιος: «Είμαι Κριός», πράγμα που σημαίνει «νιώθω μεγαλύτερη έλξη προς τη δύναμη και την ορμή (Κριός) παρά προς την αρμονία (Ζυγός)», αλλά μάλλον να λέγει: «Μοιάζω με Κριό». Διότι αυτή η κατάσταση έλξης μέσω της ταύτισης είναι παροδική και ψευδαισθητική για το φως της αγνής συνείδησης, ακόμη και αν διαρκέσει για μια ολόκληρη γήινη ζωή. Η Έλενα Π. Μπλαβάτσκυ συχνά αναφερόταν στα λόγια του Πλούταρχου:

«Ο άνθρωπος είναι σύνθετος και λαθεύουν όσοι νομίζουν ότι αποτελείται μόνο από δύο μέρη. Ο συνδυασμός της ψυχής με την κατανόηση (ή νου), παρέχει τη λογική. Με το σώμα (ή το θυμικό, ή ζωική ψυχή) προκαλεί πάθος. Από αυτά, το ένα είναι η απαρχή της ευχαρίστησης και του πόνου, και το άλλο είναι της αρετής και της κακίας. Όταν τα τρία αυτά μέρη πρόκειται να ενωθούν σε μια ενιαία σύνθεση, η γη παρέχει το σώμα, η σελήνη την ψυχή και ο ήλιος την κατανόηση για την αναγέννηση του ανθρώπου»
(Περί του Εμφαινομένου Προσώπου της Σελήνης)

«Αυτή η τελευταία πρόταση», έλεγε, «είναι καθαρά αλληγορική και θα γίνει κατανοητή από εκείνους που γνωρίζουν την εσωτερική επιστήμη των αντιστοιχιών, και ποιος πλανήτης συνδέεται με κάθε ξεχωριστή αρχή»
(Το Κλειδί της Θεοσοφίας)

Η Εσωτερική Αστρολογία παραδοσιακά διαβεβαιώνει ότι ο ωροσκόπος σε αυτή τη ζωή (δηλαδή, η προβολή της γης διαμέσου του ανατολικού ορίζοντα του ζωδιακού, ή το ζώδιο της «ώρας» της γέννησης που επηρεάζει κατ’ εξοχήν το σώμα), θα αποτελέσει το ηλιακό ζώδιο της επόμενης ενσάρκωσης (δηλαδή, θα είναι το ζώδιο του «μήνα» της γέννησης που επηρεάζει κυρίως το νου). Ότι το σεληνικό ζώδιο σε αυτή τη ζωή (δηλαδή, το ζώδιο της «ημέρας» της γέννησης που επηρεάζει κατ’ εξοχήν τα συναισθήματα ή τα πάθη), θα πρέπει να υπήρξε το ηλιακό ζώδιο σε προηγούμενη ενσάρκωση. Αυτές οι αναλογίες, παρότι είναι αρκετά ενδιαφέρουσες ως στοιχεία προς εξέταση, δεν μπορούν εύκολα να αποδειχθούν επιστημονικά. Ωστόσο, μπορούν να υποδηλώσουν ότι η ζωή είναι ένα σχολείο όπου η ψυχή ή νους (ηλιακό ζώδιο), χρησιμοποιώντας ένα καινούργιο σώμα θα αφομοιώσει τμήμα των δονήσεών του (ωροσκόπος) και με τον τρόπο αυτό θα διευρύνει τις ικανότητές της. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο ωροσκόπος τείνει να κυριαρχήσει σε ένα άτομο καθώς αυτό μεγαλώνει σε ηλικία. Στην πραγματικότητα, ο ωροσκόπος αφομοιώνεται καλύτερα από την ψυχή με την πάροδο του χρόνου. 

Από τη σκοπιά της Καρμικής Αστρολογίας κάθε άστρο είναι ένας δάσκαλος για κάποιο ιδιαίτερο μάθημά μας στο μυστήριο της ζωής. Κανείς άνθρωπος δεν φεύγει από το σχολείο δίχως να έχει μάθει έστω ελάχιστα πράγματα, ειδάλλως θα πρέπει να γυρίσει πάλι στο ίδιο μάθημα. Δεν έχει σημασία αν μας αρέσει ένας δάσκαλος μόνο και έχουμε ήδη μάθει το δικό του μάθημα. Πρέπει να γυρίσουμε στο σχολείο ώστε να μάθουμε και τα υπόλοιπα μαθήματα. Στο «Φως στην Ατραπό» διαβάζουμε:

«Η νοημοσύνη είναι αμερόληπτη. Κανείς άνθρωπος δεν είναι εχθρός σου, κανείς δεν είναι φίλος σου. Όλοι είναι εξίσου δάσκαλοί σου. Ο εχθρός σου αποτελεί ένα μυστήριο που θα πρέπει να το λύσεις ακόμη και αν χρειαστείς αιώνες γι’ αυτό. Διότι ο άνθρωπος πρέπει να κατανοηθεί.»
Το ίδιο πράγμα ισχύει για τα ζώδια και τα άστρα. Υπό αυτή την έννοια, η πρώτη προϋπόθεση για να αναπτυχθεί μια καλύτερη ισορροπία στην προσωπικότητα, είναι να προσπαθήσει κανείς να κατανοήσει τις ιδιότητες του ζωδίου που βρίσκεται ακριβώς απέναντι από το γενέθλιο ζώδιό του, και που ποτέ δεν θα πρέπει να θεωρείται ως «εχθρικό». Αυτά τα δύο είναι συμπληρωματικά μεταξύ τους και θα αναπτυχθούν μέσα μας μόνο όταν τα κατανοήσουμε. Όσο καιρό συμπαθώ μόνο το δικό μου ζώδιο και τον κυβερνήτη του (πλανήτη), θα πρέπει να ενσαρκώνομαι συνεχώς επειδή δεν έχω ακόμη κατανοήσει το δράμα της ζωής. Ταυτίζομαι με τον ψευδαισθητικό εαυτό μου που δεν είναι παρά μια παροδική προσωπικότητα, ένα αποκύημα της φαντασίας μου. Υποφέρω επειδή δεν γνωρίζω την ουσία μου, η οποία δεν περιορίζεται από τις παροδικές εικόνες αλλά είναι η ίδια η ελευθερία, παντοτινά παρούσα σαν διαυγής εγρήγορση. 

Εκεί όπου βρίσκεται η προσοχή μας, εκεί βρίσκεται η καρδιά και το πνεύμα μας. Όταν το αιώνιο πνεύμα ταυτίζεται με την ψευδαίσθηση και την παροδικότητα, τότε υποφέρει επειδή χάνει την έμφυτη ελευθερία του και αδυνατεί να αποδεχθεί τους περιορισμούς του χρόνου, του χώρου, του διαχωρισμού και της μοναξιάς που όλα ανήκουν στο σώμα και όχι στο πνεύμα. Όταν το Πνεύμα, που είναι ελεύθερο και συμπαντικό, ταυτίζεται μέσω της ψυχής και του νου με ένα ζώδιο, και αρχίζει να το λατρεύει ως το καλύτερο όλων ή να το απεχθάνεται ως το χειρότερο, ανάλογα με τη διάθεση της στιγμής, τότε υποφέρει επειδή έχει χάσει την ελεύθερη, πλατιά συμπαντική προοπτική του την οποία κατείχε μέσω της κατανόησης της θεμελιώδους αρμονίας που κυριαρχεί σε κάθε σημείο του Σύμπαντος. Διότι στο βασίλειο του χρόνου, που στο πεδίο του πνεύματος ή της διαυγούς εγρήγορσης είναι μια στιγμιαία αντίληψη, κυβερνάται από τον Καρμικό Νόμο. 

Αυτή η παρένθεση μας παρέχει μια πανοραμική άποψη της Ανατολικής φιλοσοφίας και της Καρμικής Αστρολογίας, και μπορεί να αποβεί χρήσιμη στην κατανόηση του Καρμικού Νόμου. Θα ρωτήσει κάποιος: «Υπάρχει πράγματι ελεύθερη θέληση;» Θα προσπαθήσω να διευκρινίσω το θέμα αυτό μέσω ενός παραδείγματος. Ας υποθέσουμε ότι ένας άνθρωπος αποκοιμάται ενώ το πλοιάριό του πλέει στο καθοδικό ρεύμα ενός ποταμού, και αναρωτιέται κανείς αν θα πέσει ή όχι στον καταρράκτη που βρίσκεται εμπρός του. Ποια θα ήταν η πρόβλεψή μας σε αυτή την περίπτωση; Δεν θα ακουγόταν παράλογη μια υπόθεσή μας ότι πιθανόν να συμβεί ένα θαύμα έτσι ώστε το ρεύμα του ποταμού να αλλάξει κατεύθυνση προς τα άνω, ή ότι θα κάνει το πλοιάριο να υπερπηδήσει τον καταρράκτη; Θα πρέπει λοιπόν να προβλέψουμε ότι το άτομο αυτό θα πέσει στον καταρράκτη μαζί του;
Από αυστηρά επιστημονικά σκοπιά, μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι σύμφωνα με τον Πρώτο Νόμο της Κλασικής Μηχανικής, ή νόμο της αδράνειας, αν δεν συμβεί κάτι δραστικό που να αποτρέψει την πτώση, ο άνθρωπος αυτός θα πέσει στον καταρράκτη. Βέβαια, υπάρχει πάντοτε η πιθανότητα να ξυπνήσει την τελευταία στιγμή από το βαθύ ύπνο του και να δράσει ασκώντας μια δύναμη (πχ χρησιμοποιώντας τα κουπιά) και να αλλάξει την κατεύθυνση του πλοιαρίου του! Σε μια τέτοια περίπτωση μπορούμε να δηλώσουμε επιστημονικά ότι εισήγαγε μια νέα δύναμη που έδρασε αποτρέποντας την πτώση. Δεν μπορεί όμως να προβλεφθεί το αποτέλεσμα μιας κίνησης του ανθρώπου, εκτός και αν είναι γνωστή η νέα δύναμη και η δράση της στο σύστημα. Εδώ μπορούμε να δούμε καθαρά τη σπουδαιότητα του Δεύτερου Νόμου του Νεύτωνα, ή νόμου της δύναμης (F=m.a), που δηλώνει ότι η αλλαγή της κίνησης είναι ανάλογη της δύναμης που ασκείται, και ακολουθεί την κατεύθυνση της ορθής πορείας επί της οποίας ασκείται η δύναμη (Mathematical Principles of Natural Philosophy). 

Ο Νεύτων χρησιμοποιούσε τη λέξη «κίνηση» εννοώντας εκείνο που σήμερα αποκαλούμε κεκτημένη ταχύτητα (ορμή), δηλαδή το προϊόν μάζας και ταχύτητας. Ο χρονικός παράγοντας εκφράζει την αλλαγή της κίνησης του Νεύτωνα, η οποία γίνεται προϊόν μάζας και επιτάχυνσης. Ειδικότερα, η επιτάχυνση είναι ανάλογη της δύναμης, η σταθερότητα της αναλογίας είναι η σωματική μάζα, που αποτελεί το μέτρο της αδράνειας (The New Encyclopedia Britanica). Με άλλα λόγια, υπάρχει πάντοτε η πιθανότητα μιας αλλαγής στην αδρανή κίνηση αλλά αυτή εξαρτάται από την εφαρμογή μιας άλλης δύναμης ανάλογης με το μέτρο της μάζας του σώματος που κινείται. Επομένως, αν δεν υπάρξει κάποια νέα δύναμη, η Φύση ακολουθεί το νόμο της αδράνειας που γενικά είναι γνωστός ως νόμος της ελάχιστης αντίστασης. 

Κατά παρόμοιο τρόπο μπορούμε να πούμε ότι είναι πιθανόν να αλλάξει το πεπρωμένο ή ώριμο κάρμα ενός ατόμου, αλλά μια τέτοια αλλαγή εξαρτάται από τη δύναμη της θέλησής του να εισάγει ένα νέο στοιχείο (νέα δύναμη) με βαθμό δράσης ανάλογο με την αδράνεια του συστήματος. Όταν τα αστρολογικά προγνωστικά επαληθεύονται, αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η πλειοψηφία των ανθρώπων δεν διαθέτει την απαραίτητη δύναμη της θέλησης. Είναι εκείνοι που αποκοιμούνται (όπως στο παράδειγμά μας) και στη συνέχεια ισχυρίζονται ότι ήταν θέλημα Θεού να πέσουν στον καταρράκτη. Ο Πλάτων (Πολιτεία) έγραψε με σοφία σχολιάζοντας την επιλογή του ίδιου του ανθρώπου ανάμεσα στους διαφορετικούς βίους, ή τα πεπρωμένα. Παρόμοια, ο C.W.Leadbeater έλεγε σχολιάζοντας την αστρολογία των αρχαίων Χαλδαίων:

«Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι Χαλδαίοι είχαν δίκιο όταν βεβαίωναν τη δύναμη της ανθρώπινης θέλησης να τροποποιήσει το πεπρωμένο που καθορίσθηκε από τον Καρμικό νόμο. Ο νόμος αυτός μπορεί να οδηγήσει έναν άνθρωπο σε συγκεκριμένο περιβάλλον ή υπό την επήρεια ορισμένων συνθηκών, αλλά δεν μπορεί ποτέ να τον εξαναγκάσει να διαπράξει ένα έγκλημα, παρότι είναι πιθανό να του προκαλέσει τέτοια δεδομένα ώστε να απαιτείται μεγάλη δύναμη και αποφασιστικότητα εκ μέρους του ατόμου για να μην το διαπράξει. Επομένως, φαίνεται ότι εκείνο που μπορεί να κάνει η Αστρολογία είναι να προειδοποιήσει τον άνθρωπο για τις περιστάσεις υπό τις οποίες θα βρεθεί μια δεδομένη στιγμή ή χρονική περίοδο της ζωής του. Δεν θα μπορούσε θεωρητικά να προβλεφθεί με βεβαιότητα η δράση του ατόμου σε κάποια από αυτές τις περιστάσεις, παρότι αναγνωρίζουμε απόλυτα πόσο εύκολο είναι να μεταβληθεί μια πιθανότητα σε βεβαιότητα όταν πρόκειται για τον συνήθη άνθρωπο που έχει αδύναμη θέληση.»
(Man: Whence, How and Whither)

Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα παραπάνω ως θεωρία, θα μπορούσαμε να παραθέσουμε χάριν συζήτησης κάποια ενδεικτικά στοιχεία από τους αστρολογικούς χάρτες διδύμων αδελφών και από τα δύο φύλα. Η εξέταση χάρτη διδύμων αδελφών είναι πολύ σημαντική καθώς έτσι μπορεί να διαπιστωθεί η διαφορά της ψυχολογίας τους ως διακριτά άτομα. Μπορούμε να παραθέσουμε πολλές τέτοιες περιπτώσεις για λόγους στατιστικής, αλλά από τη σκοπιά της επιστημονικής λογικής απλώς μια μόνο περίπτωση θα ήταν αρκετή. Μπορεί εύκολα να αποδειχθεί ότι η Αστρολογία δεν είναι καθοριστική καθώς τα δίδυμα αδέλφια, που έχουν πρακτικά παρόμοιους χάρτες και βρίσκονται υπό τις ίδιες αστρικές επιρροές, κάνουν διαφορετικές επιλογές στη ζωή τους εισάγοντας νέες δυνάμεις στο όλο σύστημα με αποτέλεσμα να ζήσουν βίους με σημαντικές διαφορές μεταξύ τους παρότι η μοίρα τους είχε προσφέρει παρόμοιες δυνατότητες και στους δύο. Το θέμα αυτής της εργασίας όμως δεν είναι να αποδείξουμε την αποτελεσματικότητα της Αστρολογίας αλλά, απλώς, να προβάλλουμε την πιθανότητα της αλλαγής της μοίρας και των τάσεων που προκαλεί σε έναν άνθρωπο, και οφείλεται στις επιλογές μας ή εκείνο που αποκαλούμε «ελεύθερη θέληση».

Κατ’ αναλογία λοιπόν με το Δεύτερο Νόμο του Νεύτωνα, η εισαγωγή μιας νέας δύναμης είναι δυνατόν να μετατρέψει την αδρανή κίνηση ή την πιθανή και προβλέψιμη ροπή και εμφάνιση ορισμένων γεγονότων που μπορούμε να συγκρίνουμε με το πεπρωμένο, όπως συνήθως αποκαλείται, ή το «ώριμο κάρμα». Στο παράδειγμά μας, το πεπρωμένο του αποκοιμισμένου ατόμου είναι να καταλήξει στον καταρράκτη αλλά εκείνος μπορεί, ωστόσο, να το αλλάξει εισάγοντας μια νέα δύναμη ανάλογη με το μέγεθος του προβλήματος που αντιμετωπίζει. Υπάρχουν βέβαια περιπτώσεις κατά τις οποίες μπορεί κανείς πρακτικά απλώς να μειώσει το μέγεθος του προβλήματος. Στο θέμα αυτό η Α. Μπέζαντ έλεγε:

«Η προσπάθεια είναι πάντοτε μια σοφή πράξη. Αδιάφορο αν φαίνεται ανέλπιδη, μειώνει το βάρος που πέφτει επάνω σας. Κάθε προσπάθεια επιφέρει το αποτέλεσμά της και όσο σοφότεροι είστε τόσο καλύτερα μπορείτε να σκεφθείτε, να επιθυμήσετε και να πράξετε. Αν έτσι σκέφτεστε για το Κάρμα, αυτό ποτέ δεν θα σας παραλύσει αλλά πάντα θα σας εμπνέει. Λέτε: ‘Υπάρχουν κάποια πράγματα στα οποία η μοίρα υπερισχύει’. Μερικές φορές μπορείτε να ξεγελάσετε τη μοίρα σας αν δεν καταφέρνετε να την αντιμετωπίσετε κατά πρόσωπο. Όταν ο καπετάνιος σαλπάρει το πλοίο του με αντίθετους ανέμους, δεν μπορεί να αλλάξει την κατεύθυνσή τους. Μπορεί όμως να αλλάξει τα ιστία του πλοίου του διότι η πορεία του και η κατεύθυνσή της εξαρτάται από τη σχέση ανέμου και ιστίων. Έτσι, με προσεκτική διευθέτηση, μπορείτε κάλλιστα να ταξιδέψετε με αντίθετους ανέμους και να φθάσετε στο λιμάνι σας αν και θα χρειαστεί να καταβάλλετε μεγαλύτερη προσπάθεια. Αυτό είναι μια παραβολή για το Κάρμα. Αν δεν μπορείτε να αλλάξετε τη μοίρα σας, αλλάξετε τον εαυτό σας, συναντηθείτε μαζί του από μια άλλη οπτική γωνία και θα ξεπεράσετε με επιτυχία εκείνα για τα οποία φαίνεται αναπόφευκτη η αποτυχία.» 

«Η επιδεξιότητα στη δράση είναι Γιόγκα και αυτός είναι ένας τρόπος με τον οποίο ο σοφός κυβερνά τα άστρα αντί να κυβερνάται από αυτά. Σε όλα τα πράγματα που είναι πραγματικά αναπόφευκτα, και απέναντι στα οποία δεν μπορείτε να αλλάξετε στάση, σε αυτά να κάνετε υπομονή. Διότι αυτά είναι πολύ λίγα. Όταν υπάρχει μια μοίρα τόσο ισχυρή ώστε το μόνο που μπορείτε να κάνετε είναι να υποκλιθείτε εμπρός της και να υποταχθείτε σε αυτήν, ακόμη και τότε διδάσκεστε. Από αυτή τη μοίρα θα έχετε συλλέξει ένα άνθος σοφίας που, πιθανόν, ένας άλλος πιο εύκολος βίος δεν θα σας έδινε την ευκαιρία να το συλλέξετε. Έτσι, λοιπόν, βλέπουμε ότι σε κάθε περίπτωση που συναντούμε και κυριαρχούμε, ή ακόμη και σε κάθε ήττα μας, μπορούμε να συλλέξουμε ένα άνθος νίκης.»
(The Theosophical Life)

Συμπεραίνουμε επομένως ότι το κάρμα δεν είναι ασύμβατο με την ιδέα της ελεύθερης θέλησης, διότι από τις τωρινές επιλογές μας αρχίζουμε να διαμορφώνουμε ένα νέο πεπρωμένο για το μέλλον. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι αφορούν ένα πολύ μακρινό μέλλον σε μια άλλη ενσάρκωση, διότι μπορεί να είναι και αύριο. Όλα εξαρτώνται από την ισχύ των δυνάμεων που έχουμε ήδη θέσει σε δράση στο παρελθόν και την ισχύ της τωρινής θέλησής μας. Η Α. Μπέζαντ έλεγε σχετικά με αυτό:
«Εδώ έγκειται η επίλυση του παλαιού ζητήματος της αναγκαιότητας και της ελεύθερης θέλησης. Με την άσκηση της θέλησής του ο άνθρωπος μπορεί σταδιακά να διαμορφώσει τις αναγκαιότητες του εαυτού του. Ανάμεσα στα δύο άκρα βρίσκονται όλοι οι συνδυασμοί της ελεύθερης θέλησης και της αναγκαιότητας, που προκαλούν μέσα μας τις διαμάχες τις οποίες αντιλαμβανόμαστε.»
(Αρχαία Σοφία)

Φαίνεται λοιπόν ότι δεν υπάρχει πραγματική ασυμβατότητα μεταξύ Αστρολογίας, Κάρμα και Ελεύθερης Θέλησης όταν αυτές οι ιδέες κατανοηθούν βαθιά. Καθώς μπορούμε πάντοτε να αφυπνίσουμε τις εσώτερες δυνάμεις μας, κανείς αστρολόγος δεν θα έπρεπε να κάνει προβλέψεις για γεγονότα ως μη αναστρέψιμα. Πραγματικά, δεν γνωρίζουμε πόση δύναμη και ισχύς κρύβεται μέσα μας και συχνά εκπλήσσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό όταν επιτυγχάνουμε σε δοκιμασίες που μέχρι πρότινος πιστεύαμε ότι ήταν υπεράνω των δυνάμεών μας. Είναι προφανές ότι το να κάνει κάποιος την πρόβλεψη ότι ο άνθρωπος θα καταλήξει σε έναν καταρράκτη (όπως στο παράδειγμά μας), δεν είναι ούτε εποικοδομητικό ούτε αληθινό. Μπορούμε να μιλήσουμε μόνο για πιθανότητες, δεδομένου ότι κάθε άτομο μπορεί να αφυπνισθεί και να εισάγει νέες απρόβλεπτες δυνάμεις σε μια συγκεκριμένη περίσταση της ζωής του. Σοβαρές συνέπειες και μη αναγκαία οδύνη μπορεί να προκύψει αν γίνει πρόβλεψη για την ώρα του θανάτου ενός ατόμου. Για το θέμα αυτό ο C.W.Leadbeater είχε κάνει την παρακάτω σημαντική δήλωση:
«Φαίνεται πιθανό ότι στην πλειοψηφία των περιπτώσεων η ακριβής ώρα και ο τρόπος του θανάτου δεν αποφασίζεται εκ προοιμίου αλλά ούτε και κατά τη γέννηση του ατόμου. Οι αστρολόγοι λένε ότι σε πολλές περιπτώσεις δεν μπορούν πραγματικά να προβλέψουν το θάνατο ενός ατόμου εξετάζοντας το γενέθλιο χάρτη του.  Λένε ότι σε μια ορισμένη περίοδο της ζωής τους οι καταστροφικές επιρροές μπορεί να είναι ενισχυμένες, και ότι πιθανόν το άτομο αυτό να πεθάνει. Ότι αν δεν συμβεί, τότε η ζωή του θα συνεχισθεί έως ότου σε μια άλλη περίσταση, εξίσου άσχημες όψεις εμφανιστούν εμπρός του κλπ. Είναι σαν αυτές οι αβεβαιότητες να αντιπροσωπεύουν σημεία του πεπρωμένου τα οποία είχαν παραμείνει ανοικτά για μελλοντικές αποφάσεις, οι οποίες εξαρτώνται αποκλειστικά από τις διευθετήσεις που εισάγει με τη δράση του ο ίδιος ο άνθρωπος κατά τη διάρκεια του βίου του, και με τις οποίες εκείνος δημιουργεί τις δικές του ευκαιρίες ζωής.» 
(Inner Life)

Από ηθική άποψη είναι σωστό να δώσουμε έμφαση στο γεγονός ότι η Αστρολογία θα έπρεπε να στρέφεται ιδιαιτέρως εναντίον προβλέψεων για γεγονότα που θεωρούνται ως μη αναστρέψιμα, όπως η ώρα του θανάτου ενός ατόμου. Είναι σαφές σε εμένα ότι ένας αστρολόγος δεν θα έπρεπε να κάνει τέτοιου είδους προβλέψεις αλλά να παραθέτει, μάλλον, τις πιθανές σχετικές τάσεις και να θυμάται πάντοτε ότι για να αλλάξει κανείς τη μοίρα του είναι απαραίτητο να αφυπνίσει πρώτα και να αλλάξει τον εαυτό του. Με άλλα λόγια, οι επιλογές που υποκινούνται από το υποσυνείδητό μας προσδιορίζουν, τελικά, τα κατά περίσταση αποτελέσματα που ερμηνεύονται ως αποκαλύψεις του ασυνείδητου υπό μια αντικειμενική και διδακτική μορφή. Το Κάρμα δεν υπάρχει για να μας αφανίσει αλλά για να μας διδάξει, διότι η ζωή είναι ένα μεγάλο σχολείο που απαιτεί οξύνοια και κατανόηση. 
Η Αστρολογία θα μας ήταν πιο χρήσιμη αν, αντί προβλέψεων για μη αναστρέψιμα γεγονότα, αναζητούσαμε σε αυτήν ένα τρόπο να γνωρίσουμε τον εαυτό μας, να μεταμορφωθούμε και να απελευθερωθούμε. Η ηθική κάθε αστρολόγου θα έπρεπε να κυριαρχείται από την ταπεινότητα της παραδοχής ότι γνωρίζει μόνο τις πιθανότητες των γεγονότων, και ότι ο ίδιος δεν είναι σε θέση να προβλέψει πώς τελικά αυτές θα μπορούσαν να διαμορφωθούν καθώς άλλες δυνάμεις μπορεί να εισαχθούν και να μετατρέψουν το αποτέλεσμα. Αν αυτή η ηθική αρχή δεν γίνει σεβαστή, τότε η Αστρολογία δεν θα μπορέσει να παρουσιασθεί επιστημονικά αλλά μόνο δεισιδαιμονικά προκαλώντας, ίσως, μεγαλύτερο κακό από καλό στον άνθρωπο παραλύοντάς τον αντί να τον βοηθήσει να απαλλαγεί από τις ψευδαισθητικές οδύνες του, έτσι ώστε να ανακαλύψει την αληθινή δυναμική της οντότητάς του. 
Αυτή θα έπρεπε να είναι η ουσιαστική αποστολή της Αστρολογίας.

(The Theosophist, Νοέμβριος 2006)