Η Φθινοπωρινή Ισημερία λοιπόν, είναι ένα σημείο ή ένα στάδιο στην κυκλική πορεία του ήλιου ανάμεσα στον Τροπικό του Καρκίνου και τον Τροπικό του Αιγόκερου, και αυτός είναι ένας από τους πολλούς κύκλους που καταγράφονται στο  Σύμπαν. 
Μια από τις θεμελιώδεις θεωρίες της Θεοσοφίας είναι ότι ο κυκλικός νόμος κυριαρχεί σε όλους τους τομείς της ζωής, σε όλα τα βασίλεια υποκάτω του ανθρώπινου αλλά και υπεράνω αυτού. Κύκλος σημαίνει επιστροφή στο αρχικό σημείο. Ένας κύκλος είναι μια χρονική περίοδος που σημαδεύεται από μια ακολουθία σταδίων ή βαθμίδων. Σε ένα κύκλο υπάρχει τάξη και συγχρονισμός ποσότητας και ποιότητας. Για παράδειγμα, ένας κύκλος 24 ωρών – ένα ημερονύκτιο – περιλαμβάνει την αυγή, τη μεσημβρία, το σούρουπο, τη νύκτα κοκ. Όταν ολοκληρωθεί αυτός ο κύκλος, ένα άλλο εικοσιτετράωρο αρχίζει, ένας άλλος κύκλος που επίσης περιλαμβάνει τα τέσσερα αυτά στάδια, παρότι το πρωινό της επόμενης ημέρας δεν είναι ακριβώς το ίδιο με εκείνο της προηγούμενης ή της επόμενης. Ωστόσο, ένας τέτοιος κύκλος δεν είναι όπως ένα δακτυλίδι ώστε να ολοκληρώνεται ακριβώς στο σημείο από όπου άρχισε.  Μάλλον μοιάζει με σπείρα περισσότερο, είναι ελικοειδής κα επιστρέφει στο ίδιο μεν σημείο αλλά σε ένα ανώτερο επίπεδο.

Ένα σύμπαν έρχεται σε ύπαρξη και επιστρέφει στη μη ύπαρξη περιοδικά, ενώ εντός αυτού του σύμπαντος υπάρχει μεγαλύτεροι και μικρότεροι κύκλοι – ο κύκλος των τεσσάρων εποχών της Φύσης, των τεσσάρων περιόδων (Yuga) της ανθρωπότητας, της γέννησης και του θανάτου κλπ. Επίσης, έρευνες που έγιναν στον τομέα του κύκλου των βιορυθμών και μελέτες επί των φυτών, των ζώων και των ανθρώπων, έδειξαν ότι κάθε μορφή ζωής έχει ιδιαίτερους κύκλους συμπεριφοράς που συνδέονται με εξωτερικές συνθήκες, όπως είναι διακυμάνσεις  στη βαρομετρική πίεση, τα πεδία βαρύτητας της γης, οι φάσεις της σελήνης, οι κοσμικές ακτινοβολίες, τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία του πλανήτη μας κλπ. Πιστεύεται δε ότι τα ανθρώπινα πλάσματα έχουν ένα ρυθμικό κύκλο που κυβερνάει τη ζωή τους και αρχίζει από τη στιγμή της γέννησης. Στατιστική μελέτη με στοιχεία από χιλιάδες ανθρώπους αποκάλυψε ότι υπάρχουν τρεις βασικοί κύκλοι στην ανθρώπινη φύση. Ένας φυσικός κύκλος ζωτικότητας, δύναμης και αντίστασης που έχει διάρκεια 23 ημέρες, ένας συναισθηματικός κύκλος διάθεσης, ευαισθησίας και αισθημάτων με διάρκεια 28 ημέρες, και ένας διανοητικός κύκλος μνήμης, εγρήγορσης και λογικής ισχύος με διάρκεια 33 ημέρες. 

Καθένας από αυτούς τους κύκλους μπορεί να διαιρεθεί σε αρνητικές, θετικές και ουδέτερες φάσεις ή στάδια. Έχει παρατηρηθεί ότι οι ζοφερότερες στιγμές μας δεν περιλαμβάνονται στην αρνητική περίοδο ή φάση, αλλά έρχονται όταν ο κύκλος κινείται κατά μήκος της γραμμής βάσης από τη θετική προς την αρνητική περίοδο. Έρευνες δε προς αυτή την κατεύθυνση, έχουν δείξει ότι τα εργοστασιακά ατυχήματα συνήθως συμβαίνουν όταν οι εργάτες δε είναι στην καλύτερη συναισθηματική ή φυσική φάση τους. Όλοι αυτοί οι κύκλοι διαφέρουν στη διάρκειά τους και συνήθως δεν συμπίπτουν μεταξύ τους. Αυτός είναι ο λόγος που πολύ σπάνια παρατηρείται το φαινόμενο να έχουμε εξαιρετικά υπέροχες ημέρες ή πραγματικά ζοφερές ημέρες. Η κακή μας διάθεση ή η μελαγχολία έρχεται σε κύκλους. Αν κρατήσουμε ημερολόγιο, θα παρατηρήσουμε ότι η μελαγχολία εμφανίζεται σε τακτά χρονικά διαστήματα. Όταν επιστρέφει, θα πρέπει να παροτρύνουμε τον εαυτό μας να νιώθει χαρούμενος ακόμη και παρά τη θέλησή του – ή τουλάχιστον να προσπαθούμε να συμμετέχουμε στη χαρά των άλλων γύρω μας. Μπορούμε να το κάνουμε την επόμενη ημέρα, τη μεθεπόμενη αλλά και δυο ημέρες αργότερα, και τότε θα εμφυτεύσουμε χαρούμενες εντυπώσεις στο νοητικό μας. Και όταν ο μελαγχολικός κύκλος επιστρέψει, θα φέρει μαζί του αυτές τις χαρούμενες εμφυτευμένες εντυπώσεις που θα ενεργήσουν τότε θεραπευτικά. Σύντομα θα καταφέρουμε να εγκαθιδρύσουμε ένα κύκλο χαράς για τον εαυτό μας. Δίνοντας προσοχή στην κυκλική επιστροφή αυτών των εντυπώσεων, μπορούμε να εξοικονομήσουμε χρόνο στην εκπαίδευση του νου και του σώματός μας. Αν πχ. λαμβάνουμε την τροφή μας σε συγκεκριμένες ώρες της ημέρας, το πεπτικό μας σύστημα θα είναι έτοιμο και δραστήριο εκείνες τις ώρες έτσι ώστε η πέψη μας να λειτουργήσει σωστά. Αν μελετάμε για καθορισμένη χρονική διάρκεια καθημερινά, ο νους μας θα είναι έτοιμος να εργασθεί και να διεκπεραιώσει περισσότερη εργασία. 

Αλλά, γιατί στεκόμαστε στη διάθεση και τα συναισθήματα; Ημέρα με την ημέρα τα γεγονότα και οι περιστάσεις έρχονται να μας συναντήσουν, σύμφωνα με τους μεγάλους κύκλους του Κάρμα και της Μετενσάρκωσης. Ο Καρμικός νόμος προβάλλει ως αξίωμα ότι στο βάθος του χρόνου κάθε ώθηση, δράση ή σκέψη επιστρέφει στον αποστολέα της. Ο νόμος της Μετενσάρκωσης ορίζει ότι ο άνθρωπος έρχεται σε αυτό τον κόσμο, ζει το βίο του και στη συνέχεια πεθαίνει, ενώ κατόπιν επιστρέφει εκ νέου με ένα άλλο σώμα και μια άλλη προσωπικότητα. Είναι αυτό απλώς μια μηχανική επανάληψη σταδίων γέννησης-θανάτου-γέννησης; Στην περίοδο ανάμεσα στο θάνατο και τη νέα ενσάρκωση, η ψυχή μεταβαίνει στην κατάσταση Ντεβαχάν και εκεί αφομοιώνει όλα τα καλά στοιχεία που αποκόμισε από το γήινο βίο, έτσι ώστε να επιστρέψει εμπλουτισμένη στην επόμενη ζωή.  Η μέση διάρκεια της παραμονής της στο Ντεβαχάν θεωρείται ότι είναι 1000-1500 χρόνια. Θα πρέπει να εκλαμβάνουμε κάθε ζωή επί της γης ως μια σπάνια κυκλική ευκαιρία που μας δίδεται εκ νέου, μόνο αφού διέλθουν τα 1000-1500 χρόνια. Είναι σωστό λοιπόν να διερευνούμε κάθε πράξη μας και κάθε φιλοδοξία μας, θέτοντας στον εαυτό μας το ερώτημα: «Είναι κάτι που θέλω να πάρω μαζί μου στο Ντεβαχάν;»

Η ευκαιρία να κατανοήσει κανείς και να εφαρμόσει στη ζωή του τη Θεοσοφία, είναι κάτι που το κάρμα προσφέρει σε λίγους ανθρώπους. Όσοι από εμάς είχαν την τύχη να συναντήσουν τη θεοσοφική διδασκαλία σε αυτή τη ζωή, ας αναρωτηθούμε: «Πώς να χρησιμοποιήσω αυτή την ευκαιρία;» Αν περνάμε την ώρα μας παρακολουθώντας τηλεόραση ή διαβάζοντας άχρηστα βιβλία, τότε κάνουμε κακή χρήση της ευκαιρίας που μας δόθηκε. Διότι η πνευματική γνώση παρέχεται σε κυκλικές περιόδους, και τα πνευματικά όντα, χρησιμοποιώντας τη γνώση τους για το νόμο των κύκλων, αποφασίζουν πότε είναι η κατάλληλη χρονική περίοδος για να προσφέρουν ή να αποσύρουν τη γνώση.

Οι άνθρωποι ως σύνολο εξαρτώνται από τις καρμικές αιτίες και η ανθρωπότητα διέρχεται όλο τον κύκλο των τεσσάρων περιόδων ή εποχών Yuga.  Η πρώτη ή Χρυσή Εποχή, ήταν η περίοδος κατά την οποία η ανθρωπότητα βρισκόταν σε νηπιακή ηλικία, αθώα και καθοδηγούμενη από μεγάλους Διδασκάλους. Η επόμενη ή Ασημένια Εποχή ήταν όπως η εφηβεία, και κατά την περίοδο αυτή αποσύρθηκαν οι μεγάλοι Διδάσκαλοι αλλά έμειναν οι Μύστες-Βασιλείς που κυβερνούσαν και καθοδηγούσαν τους ανθρώπους. Η Χάλκινη θεωρείται ως ενηλικίωση, και η ανθρωπότητα έμεινε μόνη της αλλά ελεύθερη να αναζητήσει τη βοήθεια των Μυστών-Διδασκάλων. Η Σιδερένια Εποχή σημαδεύεται από την κυριαρχία του υλισμού, του εγωισμού και του πνευματικού σκότους. Είναι η συντομότερη από όλες τις άλλες, η συχνότητα όμως αίτιου και αποτελέσματος είναι πολύ ταχύτερη. Αλλά αυτό δεν σημαίνει βέβαια, ότι κάποια αποτελέσματα εντός του κύκλου μπορεί να αποφευχθούν ή άλλα να υπερπηδηθούν. Για παράδειγμα, οι χειμερινές ημέρες είναι μικρότερες από τις καλοκαιρινές, αλλά περιλαμβάνουν όλα τα τέσσερα στάδια – αυγά, μεσημβρία, σούρουπο, νύκτα – εκ των οποίων τα τρία είναι πολύ συντομότερα σε διάρκεια το χειμώνα αλλά δεν υπερπηδούνται. Κατά τον ίδιο τρόπο μπορούμε να κάνουμε περισσότερα πράγματα, να μάθουμε περισσότερα και να προοδεύσουμε ακόμη και εν μέσω της Σιδερένιας Εποχής. Κάθε προσπάθεια που γίνεται με σκοπό τη συγκράτηση του εγωιστικού κύματος στον κόσμο και τον άνθρωπο, προσφέρει μεγάλα οφέλη στον νεόφυτο.

Η τωρινή Σιδερένια Εποχή δείχνει επίσης ότι βρισκόμαστε στο κατώτερο σημείο του καθοδικού κύκλου της εξέλιξης, στο οποίο η ύλη έχει τη μεγαλύτερη πυκνότητα και οι δυνάμεις της Φύσης είναι αδύναμες. Όταν ο κύκλος αυτός βρίσκεται στην ανοδική πορεία του, οι δυνάμεις της Φύσης είναι ισχυρές. Στον ετήσιο κύκλο, η αστρική ζωή της γης είναι νέα και ισχυρή κατά την περίοδο ανάμεσα στα Χριστούγεννα και το Πάσχα, και γι’ αυτό μπορούμε να έχουμε περισσότερη δύναμη και ορμή – που λαμβάνουμε από τη Φύση – όταν διευθετούμε θέματα της ζωής μας κατ’ αυτή την περίοδο. Όταν ο κύκλος της Φύσης κινείται ανοδικά, είναι ευκολότερο να προοδεύσει κανείς. Στη Σιδερένια Εποχή μας όπου παντού κυριαρχεί το ηθικό σκότος, είναι δύσκολο να πράττει κανείς το καλό και να είναι καλός, συγκριτικά με τη Χρυσή Εποχή όπου τα πάντα διέπονταν από την ηθική και την αρετή. Δεν μπορούμε να κάνουμε πολλά πράγματα εναντίον της εποχής μας αλλά μπορούμε να κάνουμε αρκετά ενόσω βρισκόμαστε μέσα σε αυτήν. Για παράδειγμα, είναι κουραστικό να διανύει κανείς μεγάλη απόσταση περπατώντας κάτω από τον καυτό ήλιο του καλοκαιριού και αν το κάνει, θα χρειαστεί μεγάλη προσπάθεια. Ωστόσο, το ίδιο πράγμα μπορεί να γίνει ευκολότερα κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Ακόμη και αν ο κύκλος είναι καθοδικός – ο κύκλος ενός πολιτισμού ή έθνους – το ίδιο το άτομο μπορεί να ανυψωθεί. Ένα κερί αναμμένο στο σκοτάδι μπορεί να γίνει ορατό ακόμη και από την κορυφή ενός λόφου. Το ίδιο συμβαίνει με το σκοτάδι της τωρινής εποχής, και εκείνος που επιδεικνύει ενδιαφέρον προς τους άλλους και εμπνέεται από την αλήθεια, ανάβει το φως του Tathagata – του Κοσμικού Σωτήρα – μέσα και τότε διακρίνεται και επιβοηθείται από τα Μεγάλα Όντα. 

Ένας κύκλος φανερώνει την επιστροφή κάποιου πράγματος ενσωματωμένου σε νέα μορφή. Ο κύκλος υποδηλώνει ότι η μορφή πεθαίνει. Είναι καλό να θυμόμαστε ότι ακόμη και η ωραιότερη μορφή στην οποία έχουμε προσκολληθεί, θα πεθάνει και να αντικατασταθεί με μια άλλη. Είναι αδιανόητο να φανταζόμαστε ότι πάντοτε θα έχουμε το ίδιο σώμα, τις ίδιες ιδέες ή συναισθήματα. Ένα αθώο, αξιαγάπητο παιδί, για να γίνει ένας ώριμος, έξυπνος άνθρωπος, πρέπει να μεγαλώσει. Είναι ανοησία να θέλει κανείς να διατηρήσει την παιδικότητά του, να επαναλαμβάνει και να ισχυροποιεί τις χαρές της παιδικής ηλικίας. Στην πραγματικότητα, ο κύκλος της απόλαυσης δείχνει ότι ο «κύκλος της μειωτικής επιστροφής» εγκαθίσταται όταν εμείς προσπαθούμε να επαναλάβουμε και να ισχυροποιήσουμε τις απολαύσεις. Όταν ένας άνθρωπος πίνει το πρώτο ποτήρι της απόλαυσης, η ψυχή του γεμίζει με την ανείπωτη χαρά που συνοδεύει την πρώτη φορά της νέας αισθαντικότητας. Αλλά με κάθε επόμενη προσπάθειά του να επαναλάβει και να εντείνει την απόλαυση, φαίνεται ότι προσθέτει μια σταγόνα δηλητηρίου μέχρις ότου ολόκληρο το ποτήρι του γεμίσει από αυτό. Αυτό είναι επιθυμία που προέρχεται από την άγνοια και επιζητεί την επανάληψη και την ένταση. 

Είναι πολύ σημαντικό να αναγνωρίζουμε και να εκμεταλλευόμαστε σωστά τις κυκλικές ευκαιρίες που μας προσφέρει η ζωή. Το πιο σημαντικά πράγματα στη γη είναι να γεννηθεί κανείς «άνθρωπος», να συναντήσει μια πεφωτισμένη ψυχή, να έλθει σε επαφή με τη  Θεοσοφία και να γίνει αφοσιωμένος σπουδαστής της. Μόνο οι τυχεροί έχουν αυτή την εξαιρετική ευκαιρία. Ο κόσμο έχει άγνοια της ύπαρξης του Θείου Βασιλείου, των Νόμων της Φύσης κλπ. Ως εκ τούτου, πλανάται από την ισχυρή επίδραση των αρνητικών δονήσεων της Σιδερένιας Εποχής μας, και η άγνοια αυτή μοιάζει με το «Σκότος της Κόλασης». Επομένως, θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε τη δύναμη της διάκρισης και την έκτη αίσθησή μας, να διευθετήσουμε το χρόνο μας και να μετατρέψουμε τις 24 ώρες της ημέρας μας σε ώρες πνευματικής υγείας, ζώντας με τη συντροφιά πεφωτισμένων ψυχών και εκτελώντας τις πνευματικές ασκήσεις που μας έδωσαν οι μεγάλοι αρχηγοί της Θεοσοφίας. Το παρελθόν είναι νεκρό, το μέλλον αβέβαιο, και αναβάλουμε για αύριο τη χρυσή ευκαιρία που μας παρουσιάζεται σήμερα, αυτό θα αποτελέσει σκέτη αυτοκτονία.

(Από το περιοδικό Theosophist, Οκτώβριος 2006)